ઘમ્મર વલોણું – ૬૫

ઘમ્મર વલોણું – ૬૫

લાગણી અને એનાં ગરમાળામાં ઘેરાયેલો હું આજુબાજુ જોઈ તો શકું છું! તમારી મનગમતી વસ્તુના સંમોહનમાં રહેવું તે સ્વાભાવિક ના બને તે હેતુથી પ્રયાસો કરવા કેટલાં સાર્થક? મારાથી જે કારણ ને લીધે બીજા નારાજ હોય ત જ કારણ ને લીધે હું દુઃખી થઇ જાવ છું. વળી બીજા આવરણો એ વસ્તુને ભૂલી જવામાં વેગ પૂરો પાડે એટલે ફરી પાછો સ્વસ્થ થાઉં કે બધું રાબેતા મુજબનું લાગે! બીજાને સહજ ધારી લઉ ને ગર્વ અનુભવતો ફરી પ્રશ્ચાતાપ કરીને શરમ પણ અનુભવું છું. કોઈ પણ પોતાના મનમાં વિચારો લાવે તે સ્વાભાવિક હોય છે પણ તે; વિચારોને કાર્યાજ્ઞા માં ના ફેરવે ત્યાં સુધી આપણી એના વિશેની સમજ નિરર્થક છે. આવી બધી જાણકારી છતાં પણ કબુલાત કરી લેવી એ બહુ કઠિન છે. જેમ માફી માંગવી આશાન છે પણ કોઈને માફ કરી દેવા ની દુષ્કર જેવી વાત! આવા બધા વિચારો મારા મગજમાં ઘુમરાવો લઈને મને પણ વિચારતો કરી દે છે. તો હું ય બુદ્ધિશાળી નથી એવા બધા વ્હેમો ને એ પળમાં વિલીન કરે છે. શું આવું મારી એક ની સાથે જ થતું હશે?

“તું પોતે, પોતાના અવગુણો કે નબળાઈઓ ને પ્રકાશિત કરવા સમર્થ થશે; ત્યારે મન પ્રફુલ્લિત બનીને આવા વિચારોને અંદર નહિ પેસવા દે” મારી વિચારધારાને અટકાવતા એ ભેદી શબ્દો હવામાં વિલીન થઇ ગયા

Posted in પ્રકીર્ણ | Leave a comment