ઘમ્મર વલોણું-૪૪

ઘમ્મર વલોણું-૪૪

આજે તો મન એકદમ નાચી રહયું છે. દિલમાં આનંદની આરતીઓનો ઘંટારવ સંભળાય છે. તનમાં સ્ફુર્તીઓનું આવરણ એકાએક ઓઢાઇ ગયું છે. આવી હોંશ ભરી સ્થિતિનું સર્જન થયું હોય ત્યારે કઈ પ્રતિક્રિયા જન્મે ? તે જ પ્રતિક્રિયા આંખોએ આપી. હું ચોપાસ જોવા લાગ્યો. મારી આંખો કોઈને જોવા થનગની ઉઠી અને દિલમાં ઉરના ઉભરાઓ !

હા, સ્થિતિ જ એવી હતી કે મારે આ બધાં અનુભવોને ચિત કરવા છે. આજુબાજુ કોઈ ના દેખાયું કે વળી ઘરની બહાર આવ્યો ને અડોશ પડોશનાં ઘરોની બહાર જોયા કર્યું.

સફળતાનો આ નશો છે કે હૈયે ઉત્પાત ?

એ ચોક્કસ છે કે મને સફળતા મળી છે. એ સફળતા ને લઈને મારા તનમાં જે ઉથલપાથલ મચી છે; તે વર્ણવી રહ્યો છું.

આપણને સફળતા મળી છે એ કેવી રીતે ખબર પડે ? મને એકલાને ખબર પડી ગઈ તે એકદમ સાચું; પણ જ્યાં સુધી એ સફળતા લોકો સુધી ના પહોંચે ત્યાં સુધી એ સફળતા લેખાય ખરી ?

મનમાં ઘણા સમય પછી આજે આનંદના ઉમળકાઓ છે તો એને શમવા નથી દેવા; એમ માની હું કોઈ વ્યક્તિને શોધવા લાગ્યો. કે જેથી કરી મારી સફળતા એને કહીને મારો આનંદનો આવેગ બમણો કરી શકું !

ઓહ, આવું કેવું ? કોઈ તો નથી મળતું, કે જેને મારી સફળતા વિષે કહી શકું. મનમાં બબડાટનો રોગ પેસી ગયો ! થોડોક આગળ ગયો કે, એક ભાઈએ સ્મિત આપીને મારા હાવભાવ પૂછ્યા;

“ કેમ આજે ચિંતિત ? ”  હજી મારા હોઠોને ખોલું તે પહેલા તો એ ભાઈ ગાયબ થઇ ગયા.

હું ચિંતિત ? એવો મનને સવાલ કર્યો કે અંદરથી જે લાવારસ નીકળ્યો તેનો સામનો કર્યે જ છૂટકો હતો.

ઓહ, આ તો એવું ના થાય કે સફળતાની ખુશી ચિંતામાં ફેરવાઈ જાય ! એ વાત નકી હતી કે આવું જ વધુ વાર ચાલ્યું તો એવું નક્કર પરિણામ આવવાની તકો ખરી.

“ હું નહોતો કહેતો કે સફળતા કે નિષ્ફળતા ને પચાવવી અઘરી છે ? મારા દરબારે આવવાનો છે ને વિસ્તારે કહીશ ”

એ ભેદી અવાજની દિશાઓ માં જોયું, ત્યાં તો ગામના મંદિરમાં આરતીનો ઘંટારવ સંભળાયો

Advertisements
Posted in પ્રકીર્ણ | Leave a comment

ઘમ્મર વલોણું – ૪૩

ઘમ્મર વલોણું – ૪૩

ધરતીથી છૂટી કરેલી માટીને એક વાસણમાં ભરીને ઘરે લઇ આવ્યો. ઘરના આંગણામાં એને પહોળી કરીને એમાંથી કચરો અને પથ્થરો કાઢીને સાફ કરી. ઘરમાંથી માટીને કાઢીને ઘર સાફ કરીએ છીએ; એવીજ રીતે માટીને પણ સાફ કરવી, ક્યારે આવશ્યક થઇ પડે તે સ્થિતિનું નિર્માણ નક્કી કરે છે.

સાફ કરીને એના નાના કુંડાળામાં ફેરવીને અંદર પાણી નાખ્યું. પાણીના વ્હાલથી માટી પીગળીને ભીની ભીની થઇ ગઈ. થોડી પળોના લાગણીના વહેણ બાદ એ ભીની માટીને એકરસ કરીને એનો પિંડ બનાવ્યો.

પિંડ બનાવ્યા બાદ નક્કી કર્યું કે હવે આનું શું કરવું ?

આ પિંડમાંથી શું શું બની શકે ?

ઘડી ભર વિચાર કર્યો કે ભગવાન પણ મનુષ્યને ઘડે તે પહેલા વિચાર કરતો હશે ?

આમતેમ વિચાર કર્યા વગર એ પિંડને ચાકડાની મધ્યે ગોઠવ્યો. ચાકડાની ગતિને ધીરે ધીરે તેજ કરીને મનને એકાગ્ર કર્યું. પાણી ભરેલ પાત્રમાં હાથને પલાળ્યા અને માટીના પિંડ પર ધીમી પક્કડ આપીને ગોઠવ્યા. જેવો હું મારા હાથને માટીના પિંડ પર કાર્યરત કરવા જાઉં છું કે માટીના પિંડમાંથી અવાજ આવ્યો

“ હે માનવ, મારામાંથી તો તું ધારે તેવું વાસણ બનાવી શકે છે. અઘોરીનુ ખપ્પર મારામાંથી બનશે અને પક્ષીઓને પાણી પાવાની પરબ પણ ! મારામાંથી જે બનશે તેમાંથી મનુષ્ય, પક્ષી કે પ્રાણીની ભૂખ કે તરસ મીટાવવા માટેનું વાસણ જ ! આનાથી વધુ વાત કરું તો, માતાજીનો રૂડો ગરબો બનશે અગર તારામાં થોડી કલા કારીગરી વધુ હશે તો !

જો કે તમારી કલા કારીગરીના તો શું વખાણ કરું; એના માટે મને ગર્વ છે. હે માનવ હવે તારા હાથ ને રોક નહિ અને મારા પિંડ ને એવો આકાર આપ કે જગ આખું તારા અને મારા ગુણગાન ગાયા કરે ! ”

વાત તો સાચી હતી કે માટીમાંથી તો ઘણું બધું બની શકે. જયારે એનો સદુપયોગ થાય છે ત્યારે જીવનને સાનુકૂળ થઈને રહેવામાં મદદરૂપ થાય છે; પણ એનો દુરપયોગ થકી નીવડેલ પરિણામને વિચારવું પણ દુષ્કર છે. હજી તો મારા હાથની આંગળીઓ એ પિંડ પર ફરવા જતી હતી કે ભેદી અવાજે એ પકડ છૂટી ગઈ.

“ તારું કામ એ માટીને આકાર આપવાનું છે તો એજ કર , લોકો એનો ક્યારે સદુપયોગ કે દુરુપયોગ કરશે તે કોઈ નહિ જાણી શકે ”

અવાજનાં પડઘાને શમી જતા જાણીને ફરી મારી આંગળીઓ એ માટીના પિંડ પર ફરી વળી.

Posted in પ્રકીર્ણ | 4 ટિપ્પણીઓ

ઘમ્મર વલોણું- ૪૨

ઘમ્મર વલોણું – ૪૨

ક્યારેક તો મન કંટાળે પણ ખરું ! કંટાળો આવવો એ મગજની એક ફાલતુ પેદાશ છે. જોકે સામાન્ય માણસ માટે એ પેદાશની ઉપજ આવી જાય ખરી ! હું પણ એવોજ સામાન્ય માણસ છું. કંટાળો આવ્યો કે મંદિરે ઉપડ્યો. બે હાથ જોડીને આંખો બંધ કરી દેવાથી શરમનું આવરણ ઘટી જાય છે !

આંખો બંધ કરીને હરિ સાથે એકમય થવા મન ને એકાગ્ર કરવા જાઉં છું કે મારું ધ્યાન તૂટી ગયું અને કાન સતેજ બની ગયા, કારણ એ ભેદી અવાજ ને લઈને.

“ વત્સ, કંઈ પણ આજે ફરિયાદ કરે તે પહેલા મારે તને કશુંક કહેવું છે ”

“ ભગવંત હું તો…. ”

” વાત નહિ સાંભળે મારી ? ” હું એકદમ ચૂપ બની ગયો. મારા બંને હાથ અનાયાસે એમની માફી માંગવા લાગ્યા કે વળી ફરી તેઓ બોલવા લાગ્યા.

“ કંટાળો તો એ લોકોને આવે જેમનું મન એકદમ નવરું બની જાય. કામમાં રચેલો પચેલો માણસ તો ખુદને પણ ભૂલી જાય તો કાંટાળા ને તો કેમ કરી અહેસાસે ! આજે મારે તને એવા તર્ક વિતર્કમાં નથી પાડવો; પણ થોડુંક કહેવું છે. આ ધરતીને મેં અલગ અલગ હિસ્સમાં વહેંચી દીધી છે. ક્યાંક રેતી છે તો ક્યાંક માટી છે. ક્યાંક પથ્થર છે તો ક્યાંક બરફ છે. ક્યાંક ખીણો છે તો ક્યાંક પર્વતો છે. ક્યાંક નદી છે તો ક્યાંક સાગર લહેરાય છે. ક્યાંક વેરાન રણ છે તો ક્યાંક વનરાઈઓ લહેરાય છે. તને એવું લાગતું હશે કે, એ મારા મનને ખુશ રાખવા કર્યું છે. જે ગણે તે, પણ આખી સૃષ્ટિમાં એક નજર કરી લે. તારું મન કે દિલ કોઈ જગ્યાએ નાખુશ નહિ થાય. મનને પ્રફુલ્લિત કરવા લીલી કુંજાર ને વનરાઈઓ આપી છે. દિલ ડોલાવવા ફૂલોનું સર્જન કરી આપ્યું. ને એમાં રૂડી અનેરી જાત જાતની સોડમ પણ ભરી આપી. મનગમતા અને ભાત ભાતનાં રંગો ને ફૂલોમાં અને પક્ષીઓની પાંખે સમાવી દીધા છે. ખાવા માટે અનેરા પાકો અને ફળો આપ્યા. મનોરંજન માટે પક્ષીના ડોકે મધુર સંગીત આપ્યું.

તમને ખુશ રાખવા માટે; કોઈ પણ ઝાડવે કે છોડવે કોઈ ને કોઈ જાતનું ફૂલ ખીલવી આપ્યું. તો એજ ફૂલોનો તમે હાર બનાવીને મને ખુશ કરવા આવો છો. મેં તમને આ બધું આપ્યું, એના બદલામાં મેં તો કશું માંગ્યું નથી. જયારે તમે મારા આપેલા ફૂલો, મને અર્પણ કરીને કશુંક માંગવા આવો છો ”

“ ભગવંત, તમારી સામે બોલવાની મારી શી વિસાત ! પણ મને તો એજ જ્ઞાન મળ્યું છે કે ભીડ પડી કે ભાગો ભગવાન પાસે ! ” હજી કશું બોલું ત્યાંતો ભગવાનની મૂર્તિ; નિર્જીવ બનીને મારી હાંસી ઉડાવવા લાગી.

Posted in પ્રકીર્ણ | 3 ટિપ્પણીઓ

બેસ્ટ ઓફ લક !

બેસ્ટ ઓફ લક !

બે કામ સારાં કરીએ અને બાર કામમાં બુદ્ધિ ના વાપરીએ ! અમારી ટોળી એટલે એવી નહિ કે એકલા ટીખળ કરીને જ પ્રખ્યાત થવું. અમારા મહેલ્લા વાસીઓ નું કહેવું છે કે અમારા જેવા તોફાનીયા બીજે ક્યાંય જોવા ના મળે ! મૉટે ભાગે અમે એ બધાની વાતોનું દુઃખ નહોતા લગાડતા. પણ અમારા ય શરીરમાં એક દિલ હતું, તો ક્યારેક ખોટું પણ લગાડી બેસતાં, હવે કંઈ કહેવું છે ! અગાઉ મેં કહ્યું છે તેમ, અમે લોકો બાજુના ગામમાં ક્રિકેટની મેચ રાખતાં. અમે ગામમાંથી પસાર થઈએ કે એ ડાયલોગ ત્યાં પણ સાંભળવા મળેલો. અને એમાંય તો એક વડીલે તો અમારું ઉપરાણું પણ ખેંચેલું ! “ ડફોળો જુઓ, શહેરના છે; પણ કેવા ડાહ્યાં ડમરા મેચ રમીને જતા રહે છે. ”
આ સાંભળીને અમારો મનીયો તો એવો ખુશ થઇ ગયેલો કે; ખુશી ને ખુશીમાં એનો એક પગ ગટરમાં પડી ગયેલો. એ વખતે અમારા લોકોએ એને ખુબ સાહજિક લીધેલું. અમારામાંથી કોઈપણ એ જોઈને હસેલો નહિ.
જોકે આવી બધું વાતો તો હું દર વખતે કરતો જ હોઉં છું. તો આ વખતે એવી ઈચ્છા છે કે કંઈક નવું લખું. આગળ લખતાં પહેલા થોડું કહી દવ, જે જરૂરી છે. હું આવું નવું કહેવાની કે લખવાની વાત કરું કે દિલો મારી પર કાયમ અકળાય.
“ એક ની એક વાત તો કરે રાખે છે તો એવું બોલ્યા વગર લખ તો શું વાંધો આવે ? ”
જોકે મને ય મગરે વરદાન આપ્યું છે કે; જા તારી ચામડી ને મારી ચામડી સરખી. હાં, થોડો આગળ વધુ ; અમે લોકો બધાં ભણવામાં ખુબ હોશિયાર હતાં. અને ખાસ તો એક બે સિવાયના કોઈના ઘરે અમારા ટીચરોની ફરિયાદો પણ નહિ આવી હોય.( અપવાદ તો બધામાં હોય ) અમારી ટોળીમાં એક ખાલી વજો એક જ ભણેલો નહીં. જો કે એ વાત જુદી હતી કે એ ગણેલો બહુ હતો. ભણો એટલે પરીક્ષા આપવી ફરજીયાત છે; એ શિક્ષણ ખાતાએ નક્કી કરેલો નિયમ. તો અમારી ટોળીપુરાણના શાસ્ત્ર મુજબ, ઉપલા વર્ગમાં ( ધોરણમાં) જવા માટે પરીક્ષા આપવી જરૂરી છે. પછીથી મળેલા અહેવાલ મુજબ શિક્ષણ ખાતાએ પણ અમારી ટોળીના નિવેદનને માન્ય રાખેલું. અને સૌ શહેરી જનોને જણાવેલું કે અનુકૂળતા હોય તો એવું બોલો તો કોઈ ગુનો નહિ લાગુ પડે. જો કે પછીથી એના અનુસંધાનમાં એક બીજો પરિપત્ર બહાર પાડવો પડેલો, કે પરીક્ષામાં પાસ થવું પણ ફરજીયાત !
આખું વરસ અમે દફ્તરો ઉપાડી ઉપાડીને સ્કૂલે ગયા હોય, ને જેવી પરીક્ષાની તારીખ આવે કે બધા ફોર્મમાં આવી જઈએ. તમને બધાને એવું લાગ્યું ને કે અમે લોકો પરીક્ષા આપવા બહુ ઉતાવળા ? તો મિત્રો એવું નહોતું. પરીક્ષાઓ આવે એટલે તરત વેકેશન આવે…
અમે પરીક્ષા આપવા જઈએ કે અમુક લોકો તો ખબર નહિ અમારા મોઢાનાં હાવભાવ જોવા બહાર આવી જતાં કે અમને શુભ કામનાઓ આપવા. “ ઓલ ઘી બેસ્ટ ” એમ બધાં અમને કહેવા ઉભા જ હોય. કોઈ “ ઓલ ઘી બેસ્ટ ” કહે, એટલે અમારે એમને પગે લાગવાનું. એ અમારા મહેલ્લાનું સંસ્કારપણું હતું. દરેકને બધાં શક્તિ એટલી ભક્તિથી “ ઓલ ઘી બેસ્ટ ” કહે.
એક દિવસ હકો છાનોમાનો આવીને મને કહે “ રીતુ, આ ‘ ઓલ ઘી બેસ્ટ ’ નો અર્થ શું થાય ? ”
મેં કહ્યું “ આપણે પરીક્ષા આપવા જઈએ, એ વખતે બધા બોલે એ ને ? ” હકાએ હા પાડી એટલે મેં ઉમેર્યું.
“ એ તો મનેય નથી ખબર ” પણ મારો જવાબ સાંભળીને એનું મોઢું તરડાતું જતું માલુમ પડ્યું એટલે મેં આગળ ચાલુ રાખ્યું “ મારા ખ્યાલ મુજબ, આપણ બધા પેપર બેસ્ટ જાય એમ બધાં આશીર્વાદ આપે છે ”
“ હાઈશ, ચાલો મારા ચાર પાંચ પેપર સારા નથી જાય એવા ” એમ બોલીને હકો તો નાચવા લાગ્યો. મેં પણ એના હરખને ઉભરાવા દીધો.
એક વસ્તુ મને એ નથી સમજાતી કે, મહેલ્લાના બધા લોકો કોઈ ઈંગ્લીશ મીડીયમમાં ભણ્યા નથી કે નથી તો ઇંગ્લીશમાં વાતો કરતા. પણ આ દરેક પરીક્ષાર્થીને “ ઓલ ઘી બેસ્ટ ” તો ઈંગ્લીશમાં જ કહે. આઈ મીન, એ લોકો ગુજરાતીમાં કેમ શુભ કામનાઓ નહિ આપતા હોય ? આ વાતને મેં અમારી મિટિંગમાં રજુ કરેલી, તો અમારા મિત્રોએ વાતને એમ કહીને ઉડાવી દીધી કે: જે મળે તે લઇ લેવાનું એ આપણો નિયમ નથી ?
કોને ખબર, સમય જતાં મારી મનમાં મૂંજાતી વાત, લોકોએ કોણ જાણે સમજી હશે કે એમણે ઓલ ઘી બેસ્ટના બદલે હવે બેસ્ટ ઓફ લક કહેવાનું ચાલુ કર્યું છે. તો એ વાત પણ મેં મારી ટોળીની મિટિંગમાં જણાવી. બીજું કોઈ તો કોઈ ના બોલ્યું પણ વજો મારી ઉપર તૂટી પડ્યો.
“ રીત્યા, આ શું બેસ્ટ ઓફ લક અને ઓલ ઘી બેસ્ટ કહેવાનું ? ”
“ કેમ ભાઈ મારી ઉપર…..?  ” મેં મારો બચાવ કરતા કહ્યું.
“ અરે તમે બધાએ પરીક્ષાઓ આપેલી છે તો તમે તો વિચારો. તનતોડ વાંચ્યું હોય, આંખો ચોપડીઓમાં ખુપાડેલી હોય. માથે પરીક્ષાનું ટેંશન હોય. અને બધા એમને બેસ્ટ ઓફ લક અને ઓલ ઘી બેસ્ટ કહીને ઓર માથે મારે. ” વજો તો રીતસર ધ્રુજવા લાગ્યો.
“ અરે તું તો ભણ્યો નથી..ને શા માટે મગજ નું ….? ” અશ્કો અકળાયો.
“ અશ્કા, એને બોલવા દે. બોલ વજા બોલ ” મેં એને આગળ બોલવા માટે કહ્યું.
“ પરીક્ષા આપવા જતા કોઈ પણ વિદ્યાર્થીને તમે બેસ્ટ ઓફ લક અને ઓલ ઘી બેસ્ટ કહો એટલે તેઓ ને તમે યાદ દેવરાવો છે કે તેઓ પરીક્ષા આપવા જઈ રહ્યાં છે. એનાથી એ લોકો સ્ટ્રેસ પણ અનુભવે કે નહિ….. ? ” એ હજી કંઈક બોલાવા જતો હતો પણ એની ભેંસ દૂર નીકળી ગઈ એટલે એ ભાગ્યો.
“ અલ્યા આ વજલાને અને ઓલ ઘી બેસ્ટને શું લેવા દેવા ? ” એના ગયા બાદ નરીયો બબડ્યો
“ એને જેની હારે લેવા દેવા છે, એના માટે તો એ ભાગ્યો ” હકાએ વજાનો પક્ષ લીધો. એ પક્ષમાં જે મર્મ છુપાયેલો હતો તેની કોઈએ નોંધ ના લીધી.
“ વજો ખોટો તો નથી. એ ભલે ભણ્યો નથી પણ ગણ્યો જરૂર છે એ આજે તેને સાબિત કરી દીધું ” ટીનાએ વજા તરફી કહ્યું.
“ અલ્યા બધાં લોકો ઓલ ઘી બેસ્ટ કે બેસ્ટ ઓફ લક બોલે, એતો સારી વસ્તુ ગણાય પણ… ” જીગો બોલતાં બોલતાં અટકી ગયો.
“ તમને એવું નથી લાગતું કે અત્યારે ભણતા બાળકોનું શોષણ થઇ રહયું છે ? ” નવલાએ કહ્યું કે જીલો કૂદી પડ્યો
“ સાચું છે ટીચર લોકો…… ”
“ અરે બધા પેરેન્ટ અત્યાચાર કરે છે; પોતાનાંજ બાળકો પર ” મૂંગો બેઠેલો ધમો પણ કૂદી પડ્યો.
“ હા, હજી તો બાળક બધાનાં નામો માંડ યાદ રાખતાં શીખ્યું હોય કે; મૂકી આપે સ્કૂલે ” મેં પણ ઝુકાવ્યું.
“ હાસ્તો… એ લોકો જિંદગીમાં કોઈ દિવસ ફર્સ્ટ ક્લાસે પાસ નહિ થયા હોય ને; છોકરાવ એંશી ટકા લાવે તો પણ એમને ઓછા લાગે ! ”
આમ અમારી મિટિંગમાં આ સળગતો મુદ્દો ઉછળ્યો. જોકે અમે લોકો ગમે તે બોલીએ કે બરાડા પાડીએ; શું અસર પડે ?
અમે તો આવી ને આવી ધીંગા મસ્તી કરતાં હોય કે પેટમાં ભૂખ લાગેલી હોય આથી છાનામાના પાછા પોત પોતાના ઘરે જતા રહીએ. જેમ અત્યારે હવે મિટિંગ પુરી કરીને જઈએ છીએ.
Posted in હાસ્યલેખ/ જોક્સ | 3 ટિપ્પણીઓ

વિલનની વાટ

વિલનની વાટ

થોડા દિવસ પહેલા હું તળાવની પાળે થી એકલો જ નીકળ્યો કે અમારી ટીખળ ટોળીના ચાર પાંચ સભ્યો દેખાયાં. હું તો હરખ ને હરખમાં એમને મળવા ઉપડી ગયો. હજી તો એમની નજીક જાઉં કે મારી સામે ડાઘીયો કૂતરો ઘસી આવે તેમ, નવલો ઘસી આવ્યો
“ કેમ લ્યા ? હમણાં હમણાં આપણી ટોળીના કોઈજ ખબર નથી છાપતો ? ”
હું તો બાઘાની જેમ તળાવની પાળે સ્ટેચ્યુ જેમ જડાઈ ગયો. હું કાંઈ ના બોલ્યો કે દિલાએ પણ હુમલો કર્યો.
“ એ તો આ વખતે કોને બકરો બનાવવો એનો લાગ જોતો હશે ! ”
મારો તો તેમને મળવા જવાનો જે ભાવ હતો તે બધો હવામાં ભળી ગયો. અને દિગ્મૂઢ થઈ ને વારાફરતી બધા સામે જોવા લાગ્યો. કાયમ હું જેને બચાવું તે, મારા પરમ અને કરમ મિત્ર હકાએ આજ મને બચાવ્યો. જોકે બચાવ્યો તો નહિ પણ રાહત અપાવી.
“ દિલા, અને નવલા…..એને પહેલા કંઈક બોલવા તો દો ”
હકો બોલી રહ્યો ને મારી મગજની છઠ્ઠી નસ જાગૃત થઇ. હજી તો હું બોલવાજ જતો હતો કે અમારા મહેલ્લાના એક ભાઈ ત્યાંથી નીકળ્યા. ચાલતા ચાલતા જ એમણે મસાલાની પડીકી ખોલીને મોઢામાં નાખી. એ જોઈને જીગાથી ના રહેવાયું.
“ ભાઈ તમે આ ખાવ છો તો ટેવ ના પડી જાય ? ”
“ ટેવ…?? અરે છેલ્લા દશ વર્ષર્થી રોજે ખાવ છું…એમ થોડી ટેવ પડે..હા હા હા ” એમ ખંધુ હસીને તેઓ નીકળી ગયા. પણ એ બધી વાતમાં મને થોડોક ટાઈમ મળી ગયો. આથી મેં બચાવ માટે કહ્યું.
“ શું તમને એવું લાગે છે કે હું સ્વાર્થી છું ? ”
“ સ્વાર્થી બારથીની વાત જવા દે…જે છે એ સ્વીકારી લે…તું આપણી ટોળી વિષે હમણાં કશું નથી લખતો એ કહે ”
“ દોસ્તો…તમે સાચા…પણ આજ સુધી મેં તમારા બધાં પરાક્રમો કે ગુણો વિષે લખ્યું છે. પણ કદી મારા વિષે નથી લખ્યું. ”
“ તું તારા વિષે શું કામ લખે ? પોતાની ઉઘાડી કોણ કરે ? ” દિલાએ પાછો ઉભરો ઠાલવ્યો.
“ હું એજ કહેવા માંગુ છું કે, આ વખતે હું મારા વિષે લખવાનો છું…જોઈ લેજો. અને જો મારા વિષે ના લખું તો ? ”
“ તો તું….શું સજા સ્વીકારીશ ? ” વળી નવલે ઉપાડ્યું.
“ તો….હું કાયમ માટે આ મહેલ્લો છોડીને જતો રહીશ બસ ? ”
“ ઓ રીત્યા એવી વાત નહિ કર, એમ કઈ અમે છટકવા નહિ દઈએ ”  એમ દિલો બોલ્યો. એની આ વાતમાં મને એના સખાભાવ ને બદલે રોષરસની ઝાંખી વધુ થઇ. મેં કોઈ પણ જાતનું અભિમાન બતાવ્યા વગર મૌન સેવ્યું. એ તો બહુ સરળ વાત કે, ત્યારે હું હકાને લઈને પાછો વળી ગયેલો.
રાત્રે સુતાં સુતાં વિચાર્યું કે, મારા વિષે એવું શું લખું કે વાચકોને મજા આવે અને ટીખળ ટોળી ખુશ થઇ જાય. ઘણી ગડમથલ કરી પણ મનમાં કઈ સૂઝતું નથી. આજે એક વાત માની લીધી કે; કોઈ બીજાને ખરાબ ચીતરવા મન માની જશે. પણ પોતાને ખરાબ ચીતરવા મન કેમ નહિ માનતું હોય !
મેં તો આજે હતી એટલી હિંમત ને ભેગી કરીને નક્કી કર્યું કે આજે પોતાનાં વિષે જ લખવું છે. તમે નહિ માનો, મારી કલમમાં ગજબની સ્ફૂર્તિ આવી ગઈ. એવી ઉત્સાહિત થઇ ગઈ કે વાત પૂછો ના ! થોડી વાર લખવા માટે અટક્યો કે આજે આવું કેમ ? રોજે તો લખવા માટે વિચારું કે કલમ અટકી જાય. ક્યારેક તો ઘસીને ના પણ પાડી દે.
એક સમી સાંજે તળાવના પાણીમાં ધીમી ધારે પવન વહી રહ્યો છે. એ પવનથી નાની નાની મોઝીઓ કિનારે અથડાઈને પાછી વળે છે. ક્યાંક ક્યાંક બગલા પાણીમાં તરાપ મારીને માછલીઓની જયાફત ઉડાવે છે. તળાવની પાળે ક્યાંક ભૂલકા રમી રહ્યા છે તો ક્યાંક ગાયો ચરી રહી છે. એવા સમયે હનુમાનજીની ડેરીથી થોડે આગળ એક પાળી પર આઠ દશ છોકરાઓ ઠઠ્ઠા મશ્કરી કરી રહ્યાં છે. એમના વ્યવહાર વર્તન પરથી તેઓ કોઈ સજ્જન કુટુંબમાંથી આવી રહ્યાં હોય તેવો અણસાર આપે છે. અળવીતરાપણું તો બાળકોનો જન્મ સિદ્ધ અધિકાર કહેવાય, એટલે એને આપણે ધ્યાનમાં નહિ લઈએ.
એ જે આઠ દશ છોકરાનું વર્ણન મેં કર્યું તે બીજા કોઈ નહિ પણ અમારી ટીખળ ટોળી !
“ આજે મને એક વિચાર આવે છે ! ” મેં વાતને ધીરા પવનમાં વહેતી મુકી.
“ ઓહોહોહો….તારે ભસ ને ” ટીનાએ તોફાનીવેડા બતાવ્યા.
“ ટીનિયા….બાર વર્ષે આજ બાવો બોલે છે એને કહેવા તો દે ” દલાએ પણ ઉમેર્યું
“ તું કહે યાર ” જીલાએ એકદમ આતુરતા ભરી આંખે મારી સામે જોઈને કહ્યું.
“ એજ કે આ ટીનીયો કેમ આજે શાંત છે ?” મેં કહ્યું.
“ એય રીત્યા….તારે ના કહેવું હોય તો ના કહે પણ વાત એ તો નથી જ ” જીગાએ મમરી મૂકી આલી.
“ હા હો… ” હકાએ પણ સાથ પુરાવ્યો કે મારે હવે સાચી વાત જ કહેવી પડે તેવું બની ગયું. મેં પણ સરસ મજાના વાતાવરણનો લાભ લઈને; કોઈ પણ જાતના અભિમાન કે માન માંગ્યા વગર વાત ચાલુ કરી.
“ આ પોલીસ લોકો ફિલ્મો નહિ જોતા હોય ? ”
“ અરે, તું પોલીસનું નામ ના લે યાર ” જલો ડરી ગયો.
“ ઓયે, તું વાત કરે છે કે ફરિયાદ ? ”
“ હા અને ફરિયાદ કરવા પોલીસ સ્ટેશન જઈએ; પણ, પોલીસની ફરિયાદ કરવા ક્યાં જવાનું એની તો મનેય નથી ખબર હો ? ” દિલાએ બહુ સાચી વાત કરી. એમ અમારી ટોળી કયારેક આવું પણ વિચારી શકી ખરો હો !
“ અરે મિત્રો હું વાત જ કરું છું. ફિલ્મોની અંદર વિલન પાસે કોઈ રસ્તો ના હોય ત્યારે શું કરે ? ”
“ મારામારી ” વજાએ કહ્યું.
“ હા, મારામારી વાળા ફિલ્મો જોવાની બહુ મજા આવે નહિ ? ”
“ ફિલ્મમાં મારામારી તો હોવીજ જોઈએ ને ? ”
એમ વારાફરતી અમારી ટોળી પોતપોતાનાં મત આપવા લાગ્યા. હું શું કહેવા માંગતો હતો એ કોઈને સમજાતું નહોતું. આથી મને થયું કે એ લોકોને કેમ ખબર પડે કે; મારા મનમાં શું વિશારો દોડે છે. મારી કલમ કેમ આજે ઉત્સાહિત છે ! આથી મારે જ ખુલાસા સાથે કહેવું જરૂરી લાગ્યું.
“ હા એ બધું સાચ્ચું. જુઓ ફિલ્મમાં વિલનનાં બધા રસ્તા બંધ થાય એટલે..એ હીરોના માં, બાપ, બેન કે છોકરા જે પણ ઇજી લાગે તેને કિડનેપ કરે. અણીના સમયે હીરોના હાથમાં બાજી આવે કે તે કિડનેપ કરેલા હોય તેને ધરીને બાજી પોતાના હાથમાં લઇ લે ”  મેં વિસ્તારથી બધાને કહ્યું.
“ હા હો…એવું હોય છે ” અશ્કાએ કહ્યું
“ શું તુંયે….તો આમાં પોલીસ ક્યાં આવી ? અને પોલીસ તો છેલ્લે આવે ને ! ” નરીયાએ એ પણ જંપલાવ્યું.
“ પોલીસ આવી તો ખરીને કેમ રીતુ  ? ” હકાએ મારા પક્ષે વાત કરી.
“ હા રાઈટ….પણ મેં કહ્યું તેવું હોય છે ને ફિલ્મોમાં ? ”
“ હા હોય છે ને તો શું ? આગળ બક ને ” મારી બાજુ બંદૂકડી કરતાં ધમાએ કહ્યું.
“ હા, તો આ અંડરવર્લ્ડ વાળાને પકડવા પોલીસ; એમની ગર્લફ્રેંડુ કે પત્નીઓને કિડનેપ કરીને બાજી કેમ એમનાં હાથમાં નથી લેતા ? ” મેં વાત પુરી કરી કે અમારી ટોળીના બધાં ય ચૂપ. એક, યા તો કોઈને વાત સમજાઈ નહિ હોય યા તો; એમની પાસે મારી જેમ જવાબ નહિ હોય !
એ મિટિંગના થોડી દિવસ પછી મને જાણ થઇ કે તળાવની પાળે દશ બાર મશીનગન ધારી આવી ને બરાડા પાડવા લાગેલા કે, ક્યાં ગયો એ….ક્યાં ગયો એ ?
તે દિવસે મેં બોલતા તો બોલી દીધેલું પણ મને શું ખબર કે કોઈ અંડરવર્લ્ડ વાળો છાનોમાનો અમારી વાતો સાંભળતો હશે.
તમે નહિ માનો, પણ બે મહિના સુધી હું મહેલ્લા બહાર નથી નીકળ્યો. મને તો તારોલીયા ફોડવાની બંદૂકથી પણ બીક લાગે ને, એ લોકો મશીનગન લઈને મને મારવા આવ્યા હતા. બીજા બધાંની તો ઠીક પણ મારો તો I નો V થઇ ગયો.
ઘણી બધી મિટિંગો થઇ ગયેલી. મારી ગેરહાજરીની કોઈને તો કાંઈ ના પડી હોય પણ મારો મિત્ર પ.પૂ.ક.ધૂ.10008 હકેશ્વરને જરૂર પડી હોય ! (પ.પૂ.ક.ધૂ. = પરમ પૂજ્ય કરતૂત ધુરંધર )
એક દિવસની સમી સાંજે હું ઘરના દરવાજેથી ડોકિયું કરીને છાનો માનો બહાર જોતો હતો કે સામે મને અમારો જેમ્સ બોન્ડ જીગો દેખાયો. મેં તરત દરવાજો બંધ કરી દીધો કે એને દરવાજો ખાલી નાખ્યો.
“ અરે હું છું,કોઈ અંડરવર્લ્ડ વાળું નથી અહીંયા ”
“ જીગલા એવું કહીને મને વધુ બીવરાવ માં ”
“ તારે એમાં બીવાની શું જરૂર છે ? ”
“ ભૂલી ગયો, તે દિવસે ઓલા જીવાબાપાની ટાલ ઉપર તેં પાણીની પિચકારી મારેલી, ત્યારે…. ”
“ હા હા….એ બધું છોડ પણ તારે હવે બીવાની જરૂર નથી. એ મશીગન ધારી કોઈ અંડરવર્લ્ડ વાળા નહોતા પણ, એ લોકો ફિલ્મની શૂટિંગ કરવા આવેલા ”
“ હેં…એ.એ.એ “
ફરી મારું દિલ રાબેતા મુજબ ધબકવા લાગ્યું અને અમારી તળાવની પાળે મિટિંગો પણ રાબેતા મુજબની !
Posted in હાસ્યલેખ/ જોક્સ | 4 ટિપ્પણીઓ

ઘમ્મર વલોણું-૪૧

ઘમ્મર વલોણું-૪૧

દિવસ ભરના કામોને આટોપીને સાંજનું જમણ પૂરું કીધું. થોડીક હળવી પળો બાદ ઉઠી જવાયું અને પગલાંને એક એવો આદેશ મળ્યો. એ આદેશ તો જાણે એવો હતો કે એમાં મારું સ્વમાન હણાતું નહોતું. એક વિશાળ ખંડમાં દાખલ થયો. સામેજ બહુકર અને માથે રત્ન જડિત મુગુટ ધારી માંની મૂર્તિ બિરાજમાન છે. દીવડાના અજવાળામાં માંનું મુખ એકદમ દીપાયમાન અને સોહામણું લાગે છે.

તેમનું આવું દિવ્યરૂપ જોઈને મારા બે હાથ જોડાઈ ગયા; અને માથું વંદના ભાવ સાથે નમાવ્યું. મનમાં થયું કે હમણાં માંનો એક હાથ લાંબો થશે અને મને આશિષ આપીને ઉજાગર કરશે. ધૂપ સુખડ, ચંદન અને ધૂપસળીઓ પોતાની જાતને બાળીને; પોતાની મહીં છુપાયેલી ખુશ્બૂને ફેલાવે છે. ધૂપસળી અને ગૂગળનો ધૂપ આખા ખંડમાં એક ખુશ્બૂદાર ધોધ વહાવે છે.

આવાં મનભાવન અને પવિત્ર વાતાવરણમાં થોડી વાર રહ્યો કે દિલમાંથી ભક્તિ અને સ્તુતિ ભાવો તરવરી રહ્યાં. જીભ પાર માઁને વિનવતાં, ભજતાં અને મનાવવાના શુરો વહી રહ્યા. સ્તુતિના ધીમા શુરો એ મનભાવન ખુશ્બુ સાથે વહી રહ્યા છે. પળો તો એવી વહી રહી છે કે આનાથી વિશેષ પળો હોઈ જ ના શકે ! નવરાત્રીમાં તો માઁની હયાતી સર્વત્ર હોય અને હું તો સાક્ષાત એમની મૂર્તિ સામે હાથ જોડીને એમના આશિષ લેવા તલપાપડ ! સઘળા ગુનાઓ અને પાપનું પાયશ્ચિત કરવામાં જરાપણ પાછો નહિ પડવાના નીર્ધાર સાથે અડગ ! સ્તુતિઓમાં સઘળું વર્ણન કીધું હાથ જોડાયેલા રાખ્યા અને માથું નમેલું. ભક્તિના પાવન પ્રસંગ એવા નવરાતમાં તો માં જનની પોતાની અપાર અમી દ્રષ્ટિ રાખેજ એવા ભાવો સાથે તો મનના વિશ્વાશો દ્રઢ્ઢ છે.

ખંડમાં પથરાયેલ પૂર્ણિમાનું અજવાળું અને ધૂપની મનભાવન સોડમ લઈને કોઈ પણ મૂર્તિમાં જીવ આવી જાય. જ્યારે આ તો માં જનનીની મૂર્તિ હતી અને સોળે શણગારથી સજ્જ. મારી આંખો તો હજી માઁની મૂર્તિ સામે મીંચાયેલી જ છે કે એ બંધ આંખો સામે એક એવું અજવાળું ફેલાયું કે આંખોની સભાનતા વિષે શક થયો. હજી તો હું મારી જડતાને ફંફોસું છું કે મારા કાન એકદમ સચેત બની ગયા. આંખો તો હતી એટલી તાકાતથી બીડાઈ ગઈ. હૃદય તો ધબકે છે કે કેમ ? એ ખબર ના પડી. અંગ તો જાણે શિથિલ બનીને જડાઈ ગયું છે. એ શબ્દો મારા કાનને વીંધીને અંદર રુદિયાને હલાવવા લાગ્યા.

“ અવાહમ ના જાનામિ,ના જાનામિ વિસર્જનમં

પૂજા ક્રમ ના જાનામિ, ક્ષમસ્વ પરમેશ્વરી

આવું જ કહેવા માંગે છે આ જગત. બારસો ખોટા શબ્દો બોલીને, બાર મહિના પાપ કે જૂઠું આચરણ કરો છો. બાર મહિને એક વાર, ખાલી બાર મિનિટ સ્તુતિઓ કરવાથી હું રીજી જાઉં એટલી ભોળી તમે મને બનાવી દો છો ” એ શબ્દો મારા કાનમાં ગુંજી રહ્યાં. મેં આંખો ખોલીને મૂર્તિ સામે જોયું તો માં જનનીનું પ્રસન્ન મુખારવીંદ જોઈને મારી પ્રસન્નતા બમણી થઇ કે મુંજાતો હતો એ નક્કી ના કરી શક્યો.

Posted in પ્રકીર્ણ | 2 ટિપ્પણીઓ

લાચાર જિંદગી !

લાચાર જિંદગી !

તમરાંનો અવાજ પણ હવે તો બંધ થઇ ગયો છે. ગામ આખું નિદ્રાદેવીને શરણે થઇ ગયું છે. કાજલ આંજીને રાત પણ સુઈ ગઈ છે. માળામાં પક્ષીઓ લપાઈને સુઈ ગયા છે. ઘરની દીવાલો પણ સૂઈને આરામ ફરમાવે છે. પણ એવામાં એક અંધારા ઓરડામાંથી કોઈના રડવાના છાના ડૂસકાં શાંત વાતાવરણ ને ડહોળી રહ્યા છે. આવા છાના ડૂસકાં સાંભળીને ઘરની દીવાલો પણ સુઈ જાય તે નવાઈની વાત હતી. જોકે દીવાલો પણ બિચારી શું કરે આમ તો એ બાઈ અવાર નવાર રાત્રે રડી પડતી. પણ આજના એ ડૂસકાંમાં વધુ પડતી કરુણતા છલકાતી હતી.
હાએ કરુણ રુદન જાનકીનું હતું. જાનકીનવી નવી લગન કરીને સાસરે આવી ત્યારે તો એનું ઘણું માન હતું. એક સામાન્ય ખેડૂતની દીકરી હતી પણ એની અનુપમ સુંદરતા એ એને ઉચ્ચ કક્ષાની પુત્રવધુ બનાવી હતી. એના સસરા તો પાંચમા પુછાતા હતા. અને ખેતી સાથે સાથે બીજા પણ બે ત્રણ બિઝનેસની આવક હતી. એમ કહી શકાય કે તેઓ ખુબ શ્રીમંત હતા. જાનકી ને એ દિવસ આજે પણ યાદ હતો કે જયારે તેઓ પોતાની વાત લઈને આવ્યા હતા.
 ભાઈ સાહેબહું માનું છું કેતમારા કરતા હું ઘણો શ્રીમંત છું. પણ તમારે ક્યાં મારી દીકરીને લઇ જવી છે તમારે તો દીકરી અમને આપવાની છે તમે એવું નથી ઇચ્છતાં કેતમારી દીકરી સુખી ઘરમાં જાય તમારી દીકરી ને સુખ સાહ્યબી મળે અને હાંજાનકી હવે તમારી એકલાની દીકરી નહિ રહેઅમારી પણ દીકરી થઇ જશે. તમને કોઈ દિવસ શોષાવું પડે એવું નહિ કરીએ ! ”
જાનકી સારી રીતે જાણતી હતી કેકોણ બાપ પોતાની દીકરીને સુખની સાહ્યબીમાં જતી રોકે ?
તેના પપ્પાએ પણ પોતાને એક સુખી અને શ્રીમંત ઘરમાં પરણાવી હતી. એ જાણીને કે એમની દીકરી ને કદી તડકામાં નહિ રહેવું પડે. કદી કોઈ નોકરી કે મજૂરી નહિ કરવી પડેદુઃખથી દૂર રહેશે. પણ એમને ક્યાં ખબર હતી કે પોતાની દીકરી માટે સુખનો છાંયો તો બેઘડીનાં વાદળ જેવો હતો. લગન થયાને પાંચ છ મહિના થયા કેઘરમાં એનું માન ઉતરી ગયું. એના સાસુ-સસરા તેને માન આપવાને બદલે અવગણવા લાગ્યા. તેના કામમાં એમને ઉણપો વર્તાવા લાગી. એના બનાવેલા ભોજન હવે અરુચિકર લાગવા મંડ્યા. વાતવાતમાં એને ઉતારી પાડવાનું તો સહજ બની ગયું.
એનો પતિ તો કોઈ કામ ધંધો કરતો નહિ. ભણવામાં ઠોઠ હોઈ નોકરી મળવાના કોઈ ચાન્સ નહોતા. બાપ દાદાનો ધંધો અને ખેતી સધ્ધર હોઈ તે ખાલી જલસા કરે રાખતો. એનાં માંબાપ માટે પણ એનું ઘરમાં એટલું માન નહોતું. અને કહેવાય છે કે જે ઘરમાં પતિનું માન ના હોય ત્યાં પત્નીને ઘણે અંશે માન ના જ હોય ! આથી તે પતિને કશું પણ કહે તે નિરર્થક હતું. એનો પતિ પણ બબુચક હતો. એને પતિ ધર્મ કેમ નિભાવવો એ પણ જ્ઞાન નહોતું. વિશેષમાં એના માંબાપને પણ એના પુત્રને સારા સંસ્કાર આપીને શિખામણ આપવામાં રસ નહોતો.
ઘરમાં ઘણી વાર બબાલ થતી તો જાનકી એવું વિચારતી કે ક્યાં એંગલે પોતે સુખી છે ?
કોને જઈને કહેવું ?
પોતાના માંબાપને જઈને કહેવામાં હવે કોઈ શાણપણ નહોતું દેખાતું. અને હાં જયારેજાનકીના પિયરમાંથી કોઈ આવે એટલે બે દિવસ બધા સાચવી લેતા. આથી એના પિયરમાં પણ કોઈને જાનકીના દુઃખી હોવાની ખબર પડે !તો જાનકી પણ પોતાના દુઃખની વાત કદી કોઈને કહેતી નહિ. ઘર ફરતો શ્રીમંતાઈએ ભરડો લઇ લીધેલો આથી કોઈ પાડોશી બાઈઓ પણ એના ઘરમાં ફરકતી નહિ. આથી એના માટે તો ઘરની દીવાલો જ એની બહેનપણીઓ ! સવાર પડે ને રોજે એક સહનગોળી લઇ લેતી. માંબાપને કહેવાથી તો પોતાનું દુઃખ દૂર થવાનું નહોતુંપણ ઉલ્ટાનું એમને પણ દુઃખી થવાનો વારો આવે. તેના પતિને એકવાર એને વાત કરી જોઈ.
સહન કરવાની પણ કોઈ સીમા હોય !
“ આજે કેમ પડખું ફરીને સુઈ ગઈ છે ” એના પતિએ રૂમમાં આવતા એને પૂછ્યું
“ બસ એમજ ”
“ ઓ… ઓ કંઈક તો છે…. ”
“ કંઈક નહિ ઘણું છે. પણ તમને મારી સામે જોવાની ક્યાં ફુરસદ છે. તમે તો બસ રાતે જ પતિ પણું ભોગવો છો. દિવસે પત્નીને શું શું તકલીફો પડે તે ખબર છે 
“ તકલીફ અરે ઘરમાં તો નોકર ચાકરો છેતને શું તકલીફ 
“ નોકર ચાકર ના હોય તો કોઈ વાંધો નહિકામ કરી લેવાય; પણ ત્રાસ ??? 
“ ત્રાસ કેવાનો ક્યારેક મારા મામામી પપ્પા ઊંચા સાદે બોલે તો શું થયું એટલું પણ સહન ના થાય  બોલીને એનો પતિ પોતાનો હક્ક જમાવીને સુઈ ગયેલો.
આથી જાનકીને લાગ્યું કે કોઈને પણ કહેવામાં કોઈ ફાયદો નથી.
આજનાં કરુણ ડૂસકાંમાં વધુ કરુણતા એટલે હતી કેઆજે પોતે એક મોટા ગુનામાં આવી ગઈ હતી. આમ તો એને બહાર જવાનું ભાગ્યેજ બનતું. એના પતિ સાથે તો એ ક્યારેક જ બહાર ગઈ હશે. ક્યારેક મંદિરે જતી અને ક્યારેક એમના સંબંધીઓના ઘરે. બાકી તો આખો દિવસઘરમાંજ પુરાઈ રહેતી. એની સાસુ પણ આખો દિવસ ઘરમાંજ રહેતી. બની શકે કે એ ઘરનો રિવાજ બની ગયો હોય !
બનેલું એવું કે સાંજના આજે તે મંદિરે ગયેલી. ઘણા દિવસે મંદિર જવાનું હોઈએક કિંમતી હાર પહેરેલો. મંદિર દર્શન કરીને તે ઘણી વાર સુધી ભગવાનને મનાવતી રહીરિઝાવતી રહી અને ફરિયાદ પણ કરતી રહી. જયારે તે ઘરે આવી ત્યારે એનો હાર ગાયબ થઇ ગયેલો. એને ખબર ના રહી કે હાર ક્યારે ગુમ થઇ ગયો.
કોઈ ચોરી ગયું પડી ગયો ?
જાનકીને એ વાતનો ડર નહોતો કે એનું અપમાન થશે. એને એ વાતનો ડર નહોતો કે એને માર પડશે. એને એ વાતનો ડર હતો કે, પોતાના પર જૂઠો આરોપ લગાવાશે ! પોતાના પપ્પા ગરીબ જરૂર હતા પણ ખુદ્દાર હતા. સ્વમાની છે અને અણહક્કનું ના લેવાના સ્વાભિમાની છે. એને એ વાતની બીક હતી કેકદાચ એના સાસુ એના પર એવો આરોપ લગાવશે કે મેં એ હારમારા માંબાપની ગરીબી દૂર કરવા આપી દીધો હશે.
સૂર્ય અને ચન્દ્રરાત અને દિવસ તો પોત પોતાનો ક્રમ જાળવી જ રાખે. સોનેરી કિરણો વેરતોઅને લાલા રંગી આવરણ ઓઢેલ આભને ચીરતોસુરજ ધરતી પાર આગમન કરી ચુક્યો. સૌ કોઈ એને વધાવવા આતુર છે તો જાનકી એકદમ ચૂપ બનીને પોતાની માયુશીને રોવે છે.
એને ખબર હતી કે એ જેવી સાસુજીને કહેશે એટલે એના પર વર્ષા ચાલુ થઇ જશે. નાની એવી વાત હોત તો પોતે છુપાવી લેતપણ આટલો કિંમતી હારની વાત તો કહેવી જ રહી. તૈયાર થઈને તે રૂમ બહાર આવી. દબાતે પગલે તે મંદિર વાળા રૂમમાં ગઈ. ભગવાન સામે બેસીને બે હાથ જોડ્યા. આંખોમાંથી અશ્રુધાર વહેવા લાગી. એ અશ્રુધારામાં તો ભગવાનને પણ બરાબર જોઈ ના શકી. દયા યાચનાની ભીખ માંગીને તે બહાર આવી. દિલમાં ઉત્પન્ન થનારી પીડાને સહન કરવાની શક્તિ અને મનને હામ ભીડવાં માટે મજબૂત બનવા વિનવી રહી.
હતું એટલું બળ એકત્ર કરીને તે સાસુજી પાસે પહોંચી.
“ મમ્મી ….ઈ.ઈ…. ” કહીને તે રડવા લાગી.
તેની સાસુને નવાઈ લાગી કે આજે તો પોતે એને કશું પણ બોલી નથી તો કેમ આજે સવાર સવારમાં રડવાનું ?
“શું થયું એ કહીશકેમ આજે પિયર યાદ આવ્યું કે શું 
આથી જાનકીએ રડતાં રડતાં અને બીતા બીતાપોતાનાથી હાર ખોવાયો છે તેની કથા કહી. પહેલા તો એની સાસુ ખાસ કહી ના બોલી પણ જાનકીને એવું લાગ્યું કે તેની સાસુને એ હાર પોતાના પિયરનો ખોવાયો છે; એમ માન્યું લાગે છે !. આથી અત્યારે જ કહી દેવામાં શાણપણ માન્યું. જયારે તેની સાસુને ખબર પડી કે હાર તો સગાઇ વખતે પહેરાવેલો તે ખોવાયો છે. આથી તે હતી એટલી તાકાતથી એવી બૂમ પાડી કેજાનકી તો જડ જ બની ગઈ અને થર થર ધ્રુજવા લાગી.
“ તારું નખ્ખોદ જાય સાલી હલકટ. એ તારા બાપાના ઘરનો નહોતો. પોતે કેમ ખોવાઈને ના આવી 
સાસુજીનો અવાજ સાંભળીને એના સસરા પણ બહાર આવી ગયા. પછી તો વારાફરતી બેય જાનકીને એવા વઢવા લાગ્યા કેએનાથી સહન પણ નહોતું થતું. પણ પોતે શું કરે !
એવામાં બારણે ટકોરા પડયા.
“ જો તો…અને જો જે કોઈની સામે એક પણ આંસુ પડ્યું તો જીવતી સળગાવીશ. ” ધમકાવીને જાનકીને દરવાજો ખોલવા મોકલી. 
ધીરે પગલે જઈને જાનકીએ દરવાજો ખોલ્યો અને જોયું તો એક સામાન્ય દેખાતો યુવક ઉભો હતો.
“ શેઠાણીકંઈ ભંગાર બંગાર હોય તો….. ” નીચું જોઈને તે બોલ્યો.
જાનકીએ એક નજર એની સામે નાખી અને જડ બની ગઈ. પોતાની દશા પર વિહવહતા અનુભવતી પોતાની જાતને કોસતી રહી. થોડી વાર લાગી કે એની સાસુ દોડી આવી.
“ કોણ છે 
“ શેઠાણી હું છું……કોઈ ભંગાર બંગાર હોય તો ? ”
“ આ છે ભંગાર લઇ જા એને….મફતમાં ” ક્રોધમાં જ સાસુજીએ આક્રોશ ઠાલવી દીધો.
એ સાંભળીને જાનકી તો અચંબો પામી ગઈ. માર્ગ આપે તો ધરણીમાં ધરબાય જાય તેવું મનોમન બોલવા લાગી.
આનાથી મોટું અપમાન બીજું શું હોઈ શકે મનને મક્કમ કર્યું અને બેય હાથની મુઠીઓને સતેજ કરી.
“ ચાલ રે યુવાન…હવે જો આ ઘર બાજુ પાછું પણ ફરીને જોવું તો મારું જીવતર લાજે ” બોલીને જાનકીએ પેલા ભંગાર વાળા ભાઈનો હાથ પકડ્યો અને એની સાથે દોરાવા લાગી. એક પળ માટે તો સમય પણ થંભી ગયો કે જે બની રહ્યું છે તે સાચું છે ?
એની સાસુ ડાચું ફાડીને જમીન સાથે જડાઈ ગઈ. ના તો તે બોલી શકી કે ના તોએને પાછી વાળી શકી.
Posted in નવલિકા | 4 ટિપ્પણીઓ