ઘમ્મર વલોણું -૬૮

ઘમ્મર વલોણું -૬૮
અંધારપટ ને ઓઢીને કાજળ ઘેરી રાત ધીરે ધીરે સાપની જેમ સરકે છે. અમુક પળો પછી ઉગમણી દિશાએ થી જબુક ઉજાસ આવશે અને ધરા પર ના સજીવ અને નિર્જીવ વસ્તુઓની ઉપસ્થતિ ઉજાગર કરશે. જેવો ધીમો ઉજાસ ફેલાશે કે માળામાંથી સંચાર શરૂ થશે. પાંખો ફફડાવીને પોતાને માટે અને પોતાના સંતાનો માટે ચણ લેવા પંખીઓ ઉડાન ભરશે. વિલાયેલ જાડ અને છોડના પર્ણો, ફરી આળસ મરડીને તરોતાજા બની જશે. ફૂલકળી માંહે ફૂટ ફૂટ થતા પુષ્પો બહાર ડોકિયું કરીને ધરતી પર અનેરી સોડમ પ્રસરાવશે. આખી રાત ખળ ખળ વહેતા નદીના પાણીનો અવાજ હવે ધરણી પર દિનચર્યાના અવાજમાં ભળી જશે. સાથોસાથ દિનભરનો થાક અને તણાવ દૂર થયાના વિશ્વાસે માનવ જાત પણ આળસ ખંખેરીને દિનચર્યામાં લાગી જાય! એમાંનો હું પણ બગાસા ખાઈને ઉઠ્યો.સવારની રાબેતા મુજબની પ્રક્રિયા પતાવી, ભગવાન પાસે બેસીને એમનું ધ્યાન ધરવા લાગ્યો. મંત્રોનું મનન અને શ્લોકોનું શ્રાવ્ય કરીને ભગવંતની મૂર્તિ સામે જોયું. મરક મરક હસીને મને આશીર્વાદ આપે છે તેવું ભાસ્યું. થોડી વાર એમજ બેસીને પ્રતીક્ષા કરવા લાગ્યો કે. આજે ના તો કોઈ ભેદી આવાજ આવ્યો કે ના તો મૂર્તિમાંથી કોઈ આવાજ આવ્યો. થોડાક આશ્ચર્ય સાથે ઉભો થવા ગયો કે ભેદી શક્તિએ મને ફરી બેસાડી દીધો.
” આજે કોઈ ફરિયાદ નથી? કોઈ જ અસંતોષ નથી? “
” ભગવંત, એ બેઉ હતું પણ હવે નથી”
” કેમ એવું વત્સ? “
” હરિ, હું તો માનવી છું. ફરિયાદો કે અસંતોષ તો કેમ કરીને મટવાના!….” હજી હું આગળ બોલવા જાઉં ત્યાં તો તેઓ અંતર્ધ્યાન બની ગયા

Posted in પ્રકીર્ણ | 2 ટિપ્પણીઓ