હૈયે હરખ

હૈયે હરખ
આ ઉગમણે થી વાયરા આવ્યા, કે મારી લટો ગઈ વિખરાઈ

કોરું ધાકોડ છે આ છાપરું, ને માહિ મળે ના વિણ ખાલી કોઈ

જાણ્યું કે લાગે પીયુના, આગમન કેરો આ જાણીતો અણસાર

મુખડું ગયું શરમાઈ મારું, શેરડા પાડે જુદી ભાત જો  વિંદાર

હટી જશે એ વિરહના વાદળો, ને ચમકી ઉઠશે વીજ ચારેકોર

હરખી ઉઠો,ઓ ! વિલાયેલ ફુલડાઓ, ના કરો તમે શોરબકોર

ભમરાઓ ક્યાં ગયા ગણગણતા મીઠા ને મધુર ગાન ગાતા

જાઓ પંખીડા આજ સુખથી ફોલજો, બાજરો, બંટી ને  ભાતા

ડમરી હવે શાંત થાઓ ! આવશે સમીપ જો જો મારો ભરથાર

મુખડાની એક કલેપ જોવાને માતર આ છે મનામણા અપાર

આવશે સાજન જેવા લગી રે ઓરા, કે કલરવ ના કરશો કોઈ

જુલતી ઓ ડાળીઓ કરજો લળી ને વધામણી આવતા  જોઈ

કરી મૂકી ને આ દેહ વેગળો, ઝૂલી ઉઠીશ સંગ જાણે વેલી થડે

મન ચંદરવો થશે , છત કેરો ઓછાયો છવાઈ કે  કોઈ ના નડે

Advertisements
Posted in કાવ્યો/ ગઝલો | Leave a comment

ઘમ્મર વલોણું – ૫૪

ઘમ્મર વલોણું – ૫૪

પગને છૂટો દોર આપ્યો કે એ ડગલાં સીમ ભણી જવા લાગ્યા. વનરાઈઓ અને લહેરાતું ઘાસ મને આવકારવા લાગ્યું. એમાંથી આવતી એક અનોખી ખુશ્બૂને મન ભરીને માણવા લાગ્યો. એ ખુશનુમય પળોમાં કયાંકથી એક બુલબુલ ઉડીને મારી બાજુના જાડ પર બેસી ગયું. એના કંઠમાંથી કોઈ શૂર રેલાયો કે મારું સમગ્ર ધ્યાન બુલબુલ બાજુ કેન્દ્રિત થઇ ગયું. હજી તો હું કંઈપણ વિચારવા જાઉં છું કે બુલબુલે મને નજીક બોલાવ્યો. હું એકદમ જાડ સમીપ જઈને પહેલા તો બુલબુલના શરીરે લાગેલ રંગને નિહાળવા લાગ્યો. હું એની સામે રસપૂર્વક જોઈ રહયો હતો એની નોંધ બુલબુલે જરૂર લીધી. હજી તો કઈં પણ આગળ વિચારવા ગયો કે એ બુલબુલ ઉડીને બીજી ડાળે બેસી ગયું. એના શરીરે લાગેલ રંગોને હું રસપૂર્વક નિહાળતો હતો એની બુલબુલને ઈર્ષ્યા આવી હશે?

આથી થયું કે લાવ ફરી એની સમીપ જઈને મનભરીને રંગોને નિહાળું. પણ વળી મનમાં થયું કે એ જો ઉડી જશે તો દૂરથી પણ એ રંગો નિહાળવા નહિ મળે. આથી મેં મારી સમગ્ર દ્રષ્ટિને એના રંગોમાં કેન્દ્રિત કરી દીધી. હજી તો હું એ મનમોહક રંગોને દિલમાં ઉતારીને તૃપ્તિના તારને એકાકાર કરું છું કે કયાંકથી ઉડીને એક પતંગિયું મારી એકદમ નજીકની ડાળી પર આવીને બેસી ગયું. મારી નજર બુલબુલ પરથી હટીને એ પતંગિયા બાજુ ગઈ.

આહ ! દિલમાં એક ઊંડો તૃપ્તિનો આહ્કારો થયો કે એ ભેદી અવાજે મને આખે આખો હલબલાવી નાખ્યો.

“ વત્સ, તું તો આજે આ બધું એવી રીતે જોઈ રહ્યો છે કે; જાણે તેં કદી આવું જોયું જ નથી. રાગ-દ્વેષ, ઈર્ષ્યા જેવા રોગ તો મનુષ્યને થાય પક્ષીઓને નહિ ! ” હજી તો હું એમને કોઈ પ્રતિકારક જવાબ આપવા જાઉં છું તો; ના તો પતંગિયું દેખાયું કે ના તો બુલબુલ !!

Posted in પ્રકીર્ણ | Leave a comment

ઘમ્મર વલોણું-૫૩

ઘમ્મર વલોણું-૫૩

અરીસામાં જોયું તો એક પળ માટે નજર સ્થિર બની ગઈ. આજે પણ અરીસાએ સત્યતા રજુ કરી દીધી. મારો મુર્જાયેલો ચહેરો અરીસામાં કેદ થઇ ગયો.

અરીસામાં જોયું ના હોત તો કદાચ હું મારા મુર્જાયેલા ચહેરાની દરકાર ના કરેત ! મારા ચહેરાના ભાવ એક પળમાં કેમ બદલાઈ ગયા ? એનું કારણ જાણવા માટે ઊંડું વિચારીને મગજ દોડાવવા કરતાં, એને પાછો સ્મિત ભાવ ભર્યો કરી દેવો વધુ હિતાવહ લાગ્યો.

એ પણ વિચારવા જેવું છે કે, પરિસ્થિતી બદલાય તેમ ચહેરાના હાવભાવ પણ બદલાય. હજી તો હું આગળ કંઈપણ પ્રક્રિયા કરવા જાઉં છું કે, મન મંદિરમાંથી એક પ્રવાહ આવ્યો. ” ચિંતા પણ કરવી છે અને પ્રસન્ન પણ રહેવું છે. શું આ બંને એક સાથે શક્ય છે ? “

તરત મારી નજર અરીસામાંથી ખસીને બહાર આવી ગઈ !

વાત તો સાચી હતી કે, ચિંતા પણ કરવી અને પ્રસન્ન પણ રહેવું; બેય ક્રિયા સાથે શક્ય નથી. પ્રસન્ન રહેવાથી તબિયત પણ તંદુરસ્ત રહે એ દરેક તબીબીનું કહેવું છે. આમ છતાં પણ જાણતાં કે અજાણતા ચિંતા એ ઉપજી આવતું આવરણ છે ! હજી મારું મન એ ગડમથલમાંથી બહાર પણ નથી આવ્યું ત્યાં તો હું એકદમ સાવધ બની ગયો. ચહેરા પરના ભાવો પણ બદલાઈ ગયા.

” વત્સ, સ્થિતિ અને પરિસ્થિતિના નિર્માણ થતા જ રહે છે. એને પામીને મનુષ્ય જીવ ધન્ય પણ બને છે અને અફસોસ પણ કરે છે. કોઈ એને પચાવી જાણે છે તો કોઈ પચી જવા પામે છે. ફળ ખાવાની લાલછા તો દરેકને હોય. જયારે ફળ ખાવાની ઈચ્છા દર્શાવે ત્યારે તે ફળ સાથે લાગેલી છાલને ગણતરીમાં નથી લેતું. પણ એ કડવું સ્ટે છે કે ફળ ખાતી વખતે છાલને અવગણી નથી શકાતી. જો તું આટલું કહેલું ના સમજી શક્યો હોય તો પછી તારો ચહેરો પ્રસન્ન થઇ શકવાના અવકાશ નહિવત છે ” સાંભળીને મારુ મન એકદમ ભાવ વિહીન બની ગયું.

Posted in પ્રકીર્ણ | Leave a comment

ઘમ્મર વલોણું – ૫૨

ઘમ્મર વલોણું – ૫૨

વર્ષ પૂરું થયું કે, હું સવારની દૈનિક ક્રિયાઓ પતાવીને રોજ માફક ભગવાનની છબી સામે ગોઠવાઈ ગયો. નિત મુજબ આંખો બંધ કરીને બે હાથ જોડી બોલ્યો

“ હે ભગવાન, વધુ એક વર્ષ મારે માટે સોનેરી કિરણ સમ ઉગી નીકળ્યું છે. આ વર્ષે પણ હું કોઈના કામમાં આવું કે ના આવું, પણ પણ કોઈ મારા લીધે મુશ્કેલીમાં ના મુકાય તેવું ગોઠવતો રહેજે ! કોઈને હું ખુશ કરું કે નહિ, પણ મારા લીધે કોઈ દુઃખી ના થાય તેવી મને શક્તિ આપજે !”

હજી તો હું આગળ બોલવા જતો હતો કે એ છબીમાં રહેલ ભગવાનના હોઠ ખુલ્યા

“ વત્સ, આવા તો કેટલાય વર્ષની સવાર આવીને ગઈ. દર વર્ષે નવી નવી શક્તિઓ માંગી લે છે. પણ તને એ શક્તિઓ પ્રદાન કરવી કે કેમ ? એ જાણતો હોવા છતાં પણ એ ક્રમ નથી તોડતો એટલે મને ગમે છે. પણ હે વત્સ, ધ્યાનથી સાંભળ; અગર હું તને અમુક નિરાળી શક્તિ પ્રદાન કરું તો ? ”

“ હે હરિ, જગના તારણહાર, અમારે મન તો તમે કોઈ પણ શક્તિ નું પ્રદાન કરો પણ અમને, અમારી ક્ષમતાનું પૂરેપૂરું ભાન છે…..હમ્મ….તમે સાંભળો છો કે ? ”

હજી તો હું પૂરું બોલું કે ભગવાન ફરી છબીવંત બની ગયા.

હું જયારે ભગવાન પાસેથી ઉઠ્યો ત્યારે એ પણ ભૂલી ગયો કે, પ્રાર્થના દરમ્યાન કશું બન્યું હતું. જોકે એક પળ જાય છે ને બીજી પળ આવી જાય છે. બે પળ વચ્ચે નો જે સેતુ અને તંતુ છે તે હું જાણી કે પામી નથી શક્યો. ને કદાચ કોઈ પણ નહિ, એમ કહીશ તો અતિશયોક્તિ નહિ લેખાય. એ તતવેત્તા તો કદાચ ભગવાન જ હોઈ શકે !

ઉઠીને બારી બહાર નજર કરી તો, બધું એવુજ ભાસ્યું. એજ હવા છે ને, એજ આબોહવા છે. સૂર્ય પણ એજ દિશાએ ઉગીને પોતાની દિશાએ આગળ ધપી રહ્યો છે.

એક મિનિટમાં અમુક લોકો જન્મે ને અમુક લોકો મરણ પામે છે….એક પળ એવી હશે કે એ અમુક માણસોમાં હું પણ હોઈશ. પણ હમણાં તાજા પડેલા લિસ્ટમાં મારું નામ નથી, એની ખુશીના કેફમાં મ્હાલી રહ્યો છું. એક એક પળ ને માણવી છે અને આવનારી પળને વધાવવી છે ! આવું ગઠબંધન દિલ સાથે કરીને મનને કહું છું; પણ મન તો મને બીજી વાતોમાં લીન બનાવી દે છે.

છતાં એ બધું એકબાજુ રાખીને એ નીર્ધાર પર અડગ છું કે જિંદગીના અટપટા રિવાજ ને પણ અનુસરવું ! એ રાહે જીવન જીવવાનો પ્રયાસ !

Posted in પ્રકીર્ણ | 2 ટિપ્પણીઓ

Last moments grabbed

Hello Friends,

Feeling proud to be share my one more trophy in case to be fixed. Winter sports activities finished with much excitement. I participated for only one game my recent favorite game tennis. My team is runners up with silver medal and trophy in doubles tennis QS open tournament 2018. With blessing of you all, I was honored with medal and trophy.

With warm regards,

IMG_3149

Posted in પ્રકીર્ણ | 2 ટિપ્પણીઓ

પુનઃ મિલન !

પુનઃ મિલન !

“ વિહાર દેવડીયા અને વાસંતી દેવડીયા તમે લોકોએ એક બીજા માટે કરેલી દલીલો, આક્ષેપો અને આરોપોને ધ્યાનમાં લઇને કોર્ટ, એ નિર્ણય પર આવી છે કે…. ” જજ એટલું બોલ્યા કે રીશેષ માટેની બેલ વાગી. “ ત્રીસ મિનિટના વિરામ બાદ હું આપને બેઉને ખુશ કરતો નિર્ણય સંભળાવીશ ” બોલીને જજ ઉભા થયા અને કોર્ટરૂમની બહાર નીકળી ગયા. એમનાં ગયા બાદ વારાફરતી કોર્ટરૂમમાં હાજર બધા
નીકળવા લાગ્યા. કોર્ટરૃમનો ધીમો ગણગણાટ બંધ થયો કે રૂમમાં ખાલી વિહાર અને વાસંતી પોત પોતાના વિટનેસ સાથે હતાં. બેઉના મુખ પર એકબીજા પ્રત્યે ખુન્નસભરી ભરી નજર ઉભરાતી હતી. કચવાતા મને બંનેએ એકબીજા સામે જોયું.
વિહાર અને વાસંતી લગ્નના ખાલી બે વર્ષ બાદ, છૂટાછેડા લેવા માટે કોર્ટમાં હાજર થયા હતા. છ મહિનામાં ઘણી બધી વાર આવીને તારીખો જાળવી હતી. આજે બેઉના ડિવોર્સ માટેનો અંતિમ દિવસ હોય તેવું લાગતું હતું. જો દશેક મિનિટની વાર હોત તો બેઉના ડિવોર્સ પેપર પર મહોર વાગી ચુકી હોત.
વિહાર અને તેનો વિટનેસ મિત્ર તથા વાસંતી અને તેની વિટનેસ ફ્રેન્ડ ચારે સિવાય કોઈ દેખાયું નહિ આથી પ્યુને આવીને ચારેયને કહ્યું.
“ જાવ, ચા પાણી નાસ્તો કરતા આવો, સાહેબ તો હવે કદાચ એક કલાક પછી જ આવશે, આજે તો ઘરે લંચ લેવા ગયા છે ” બોલીને તે સડસડાટ નીકળી ગયો.
ચારેય એ એક બીજા સામે જોયું.
“ અલ્યા વિહાર તમે લોકો તો આજે ડિવોર્સ થવાની ખુશીમાં ઝૂમો છો. તેથી ભૂખ તો ક્યાંથી લાગી હોય, પણ અમને બેઉને તો ભૂખ લાગે કે નહિ ? ”
“ હા.. ” વાસંતીની ફ્રેન્ડ એ પણ પેલાને સપોર્ટ કર્યો.
“ ચાલો બહાર તો જઈએ…. એ લોકોને જવું હોય તો જશે ”
“ કેમ મને જોડે નહિ લઇ જાવ…. અમને એકલીને શું કામ અમને બેઉને લઇ જાવ ! ચાલ વાસંતી..હજી કંઈ તમારા ડિવોર્સ થયા નથી ” બોલીને તેને વાસંતીનો હાથ પકડીને એમની જોડે ચાલવા લાગી. ત્રણે કમ્પાઉન્ડના એક નાસ્તાના સ્ટોલ પાસે રાખેલ સ્ટુલ પર બેઠા.
“ એક કલાક પછી જજ આવીને વિહારને ખુશ કરી દેશે…કાયમ માટે મારાથી છુટકારો મળી જશે ! ” વાસંતીએ વ્યંગબાણ ચલાવ્યું. વિહારે એક નજર વસંતી સામે ને ફરી પોતાના મિત્ર સામે કરી.
“ જો યાર પાછો તું મારો જ વાંક કાઢીશ ” વિહારે ધીમેથી કહ્યું. વાસંતીએ તો જાણે સાંભળ્યું જ ના હોય તેમ અવળું ફરી ને જમીન ખોતરે છે.
“ કેમ ગાલ ફુલાવીને બેઠી છે ? મેં કંઈ તને કોર્ટમાં જવા માટે નહોતી ચઢાવી ! ”
“ શું તું પણ …. મેં ક્યાં તને એવું કહ્યું. ”
“ તો પછી જરા સ્મિત સાથે મારી સામે તો જોવાય ” એની ફ્રેન્ડ એ તીખાશ કાઢી.
“ મારી સામે પણ કેમ નહિ ? મેં ક્યાં એમનું કઈ બગાડ્યું છે ! ” વિહારનો ફ્રેન્ડ પણ કૂદી પડ્યો.
“ હા, મેં એકે જ એનું બગાડ્યું છે તો….. ”
“ તું તો કંઈ બોલીશ જ ના ” વાસંતીએ વિહાર સામે જોઈને ફૂંફાડો માર્યો.
વાસંતીએ સહેજ ઉગ્ર થઈને વિહારને કહ્યું કે ચારેય જણ ચૂપ થઇ ગયા. થોડી પળો કોઈ કંઈ ના બોલ્યું કે વિહારનો વિટનેસ અકળાયો.
“ અલ્યા, અમે બેય તો તમને મદદરૂપ થવા આવ્યા છીએ. તમારે લોકોએ અમને પણ ભૂખ્યા રાખવા છે ? ”
“ હાસ્તો વળી ” વસંતીની ફ્રેન્ડ એ પણ ટેકો પૂર્યો.
“ એલી, એક દિવસ મારે માટે ભૂખ નહિ સહન કરી શકે ? ” વાસંતીએ પેલીને વડચકું ભર્યું. વિહારે પણ મિત્રને શાંત રહેવા કર્યું. વળી પાછી ગમગીની છવાઈ ગઈ. તોયે થોડી વાર થઇ કે વિહારનો મિત્ર શાંત ના રહી શક્યો અને આ વખતે તો એને બેય પર આક્રમણ કર્યું.
“ મને એક વસ્તુ નથી સમજાતી, તમે બંને અત્યારે ઉદાસ કેમ દેખાવ છો ? ગમગીન કેમ છો ? ”
“ ગમગીન તો હોય જ ને યાર ! ” પેલીએ બેઉને સહારો આપતા ઉદગાર કાઢ્યા.
“ બેઉ લોકોને હમણાં થોડી વાર પછી ડિવોર્સ મળી જશે. તો બેઉએ રાજી થવું જોઈએ ને ? ”
“ રાજી થવાનું કેમ ? અરે બેઉ છુટા પડી જાશું એ નહિ ? ” વિહારે કર્કશતાથી કહ્યું. અને એક નજર વાસંતી પર કરી. તે પણ એની સામે જોઈને નીચું જોઈ ગઈ.
“ કેમ વાસંતી વાત તો સાચી છે ! ઉદાસ થવા જેવું તો બિલકુલ નથી ” એની મિત્ર એ કહ્યું.
“ મને તો એજ નથી સમજાતું કે … ” બોલીને તે શાંત બની ગઈ.
“ તને જો તે દિવસે સમજાયું હોત તો અહીંયા આવવાની જરૂર ના પડેત ! ” વિહારે કહ્યું.
“ ઓ હો વાંક મારી એકલી નો જ હતો એમ ને ? ” બોલીને તે કરડાકી
“ તારે ઝુમ્મર લેવાની જીદ હતી એ પુરી ના કરી એમાં તો …. ”
“ અને તેં એક દિવસ ટિફિન વગર ઓફિસ ગયો એમાં તો બૂમ બરાડા કરી મુકેલા એનું શું ? ”
“ બસ તેં ખાલી એક દિવસ ટિફિન વગર મોકલેલો એટલું જ ? ” વિહારે ઉગ્ર થઈને કહ્યું
“ અરે તમે લોકો હવે એકબીજાના વાંક ના ગણાવો, એ તો હમણાં જજ બેઉને અલગ થવાની પરમીટ આપી દેશે ”
“ હા એ તો છે જ ” વાસંતી બોલીને ફરી ચૂપ થઇ ગઈ.
“ એલા તું ઓફિસમાં ટિફિન વગર આવેલો તો મને તો વાત પણ નહિ કરેલી ” એના મિત્રે વિહારને કહ્યું કે વાસંતીએ પણ એની સામે નીખરીને જોયું.
“ એમાં શું કહેવાનું હોય ! ”
“ જો કે વાસંતીએ તો મને કહેલું કે તે એક દિવસ ટિફિન આપવાનું ભૂલી ગયેલી. પણ ટિફિનના લીધે કકળાટ થયેલો તે આજે જાણ્યું ”
“ અરે વાસંતી ભાભી તો તારી પત્ની છે. ઓફિસ સ્ટાફ તો જોબ બદલાય કે બદલાઈ જાય પણ પત્ની થોડી બદલાય. તને ઓફિસ સ્ટાફને કહેવામાં સમજદારી વાપરી તો પત્નીને કે ધમકાવી ? ” તેનો મિત્ર બોલ્યો કે વિહાર એને કંઈ કહેવા જતો હતો પણ વચ્ચેજ વાસંતી બોલી પડી.
“ ના ના આમ તો વાંક મારો જ હતો…..મને ખબર છે કે વિહારને કેન્ટીનનું ખાવાનું નથી ફાવતું. અને જાણી જોઈને જ મેં ટિફિન નહોતું બનાવી આપેલું, સોરી યાર ” બોલીને તેને વિહાર સામે એક માફી માંગતી નજરે જોયું.
“ હવે શું સોરી કહે છે ! ” એની ફ્રેન્ડ કટાક્ષમાં બોલી.
“ હજી કંઈ ખાટું મોળું નથી થયું ” વિહારનો મિત્ર બોલ્યો.
“ મતલબ ?? ” વિહારે ભારપૂર્વક સાદે પૂછ્યું.
“ હમ… ” તેની ફ્રેન્ડ એ પણ આશ્ચર્ય ભરી રીતે ટાપશી પુરી.
“ મને હજી પણ રસ્તો સાફ દેખાય છે ”
“ સાફ સાફ ભસ ને જે કહેવું હોય તે ” વિહારે મિત્રને માથે ટાપલી મારતાં કહ્યું.
“ એજ કે બંને કશું પણ બોલ્યા વગર એકબીજાને હગ કરી લો ફરી વાસંતીમાં, વિહાર વિહરવા લાગશે ” બોલીને એક બીજાને હગ કરવાની એક્શન કરી.
વિહારે વાસંતી સામે જોયું. તે શરમાઈને નીચું જોઈ ગઈ. બધાએ એની આંખોમાં અફસોસનો ઉભરો જોયો. વાસંતીની ફ્રેન્ડ એ વિહાર સામે જોઈને આંખો ને નમાવી. તો તેના મિત્રએ એને ગળે લગાવી લેવા કહ્યું. વિહારે ધીરેથી વાસંતીને પોતાની બાંહોમાં સમાવી લીધી. બેઉ વીટનેસે તાળી પાડીને આ પુનઃમિલનને વધાવી લીધું. દૂરથી પસાર થતાં જજ આ દ્રશ્ય જોઈને થંભી ગયા. અને મનમાં જ બોલ્યા કે હાશ !
Posted in નવલિકા | Leave a comment

ઘમ્મર વલોણું-૫૧

ઘમ્મર વલોણું-૫૧

તારીખયાનું છેલ્લું પાનું ફાડ્યું કે મારો હાથ સ્થિર થઇ ગયો. રોજ તો હું પાનું ફાડીને સીધો એને કચરા પેટી ભેગી કરી દેતો હોય છું. મનમાં વિચાર આવ્યો કે ઓહો એક વર્ષ પૂરું થયું. પાછળ નજર કરી અને મનને પણ ઘણું દોડાવી દીધું. આખા વર્ષ દરમ્યાન મેં શું કર્યું ? કોઈને ખુશ કરવા મનને મનાવ્યું. ઘણી વાર મનને મનાવીને ખુશ થયો. જાણતા અજાણતા મારા લીધે કોઈ દુઃખી પણ થયું હશે ! આજે સુખ અને દુઃખના સરવાળા ભાગાકાર નથી કરવા એમ કરીને મનને બીજી દિશામાં વાળ્યું. વળી ફરી એજ સવાલ સન્મુખ થયો; આખું વર્ષ શું કર્યું ?

મિલન-મુલાકાત, ખાણી-પીણી, ધન્ધો-રોજગાર અને વાતો-નિંદા. આ બધાં સિવાયનું શું કર્યું ? હા શક્તિ અને ભક્તિ ખરી ! પણ એ લેખાઈ છે કે કેમ એનું પ્રમાણ આપવા વાળો હું તો નથી જ, તો એનું પ્રમાણ આપવા વાળું કોણ ? જીવન કેમ જીવવું, એના માટે ઘણાં બધાં પુસ્તકો લખાયા છે. જે લોકોએ લખ્યા છે એમનાં જીવન તો બરાબર જીવાયા હશે ! તો મને વડચકું કર્યું ને હું ચૂપ થઇ ગયો. હજી મારા હાથમાં પેલું ફાટેલું પાનું ટકી રહ્યું છે. કોણ જાણે એ પણ કોઈ ફરિયાદ નથી કરતુ. એને પણ એમનાં સાથીઓ જોડે ભળવામાં ઉત્સુકતા નથી. હજી કંઈક આગળ વિચારવા જાઉં છું કે એ ભેદી અવાજ થી હું મુર્તિવંત બની ગયો.

“ હે માનવ, એક વર્ષ પૂરું થયું એનો તને હર્ષ છે કે શોક છે ? જો હર્ષ છે તો શેનો હર્ષ છે ? અને શોક છે તો શેના લીધે ? સંતોએ શાસ્ત્ર પઠન કરીને સમાજને આપ્યું. ભક્તોએ રસમય મર્મીત વાણીને વેગળી કરી. એનાથી સંસારનો પ્રવાહ તો એ જ અવિરત ગતિએ ચાલ્યે જાય છે. કાલે સવારે ફરી આશાના એક નવા સૂર્યનો ઉદય થશે. તો હે વત્સ, નવા વર્ષ માટે સાબદો થા. સ્વને તું બીબામાં ઢાળીશ કે બીબું બનાવીશ ! બાકી તો ફરી એ પળ જરૂર આવશે કે, તારીખયાનું છેલ્લું પાનું આવી જ રીતે તારા હાથમાં અટવાઈ જશે ! ”

Posted in પ્રકીર્ણ | Leave a comment