ઘમ્મર વલોણું-૬૧

ઘમ્મર વલોણું-૬૧

રસ તરબોળ બનીને મેં રંગોને એક કુંડામાં ઓગાળ્યા. જેમ જેમ રંગોએ પોતાની ઘટતા પકડી, તેમ તેમ મારામાં જાગેલી ભાવુકતા તીવ્ર બનતી ગઈ. આંખોને કેન્દ્રિત કરીને સ્વને, રંગોના આવરણથી રંગવા લાગ્યો. રંગોને જોઈને આંખોમાં ચમક ઉપસી આવતી હતી અને દિલમાં ટાઢક. પાણી કુંડામાં નાખીને કેસૂડાંને પ્રાર્થના કરી કે, તારામાં છુપાવેલ રંગોના આવરણને આજ પાણીમાં ભેળવી દે. પાણીને એવું બનાવ કે એ જેના પર પણ છંટકાય તે ઉપસી આવે. લિબાસ પરના છાંટણાથી એ દીપાયમાન બની ઉઠે. તો કેસુડો પણ પોતાની તરફદારી કરતો બોલી ઉઠેલો કે, મારો તો એ સ્વભાવ છે કે મને પાણી સાથે મેળવો એટલું હું પાણી સાથે એવો ભળી જાઉં કે, ના તો પાણી, એ પાણી રહે છે ને કેસુડો એ કેસોડો !
અને અમે બંને મળીને કોઈને ખુશ તો કોઈને નાખુશ પણ કરી દઈએ છીએ. તો મેં એના વિધાનને પકડારતો સવાલ કર્યો; એવું કેમ?
તો કેસૂડાં એ જે ખુલાસો કર્યો તે લાજવાબ હતો. એકવાર પાણી સાથે મિશ્ર થઈને તે કપડાં પર પડે એટલે, સહેલાઈથી દૂર નથી થતો. પાણી કદાચ કપડાને છોડી દેશે પણ હું તો કપડાં સાથે એવો વળગી જઈશ કે દૂર નહિ થાવ. મારી કપડાં સાથે તમે જ અર્પેલી ચાહતને, તમે ગણના કરો કે તુચ્છકારી ગણો; પણ હું તો સર્વ રીતે નિસહાય બની રહીશ. તમે તો થોડી પળો કે ઘડીઓ માટે મનને ખુશ કરવા માટે જ માર પાણી સાથે કપડાં કે બીજા સાથે ચાહતને નિર્મિત બનાવો છો. પણ એના થકી કે એના પછીના પરિણામ માટે તમે બહુ વિચારતા નથી. કે નથી તો મારો વિચાર કરતા. કારણે કે એકવાર હું પાણી સાથે ભળું પછી, કેસુડો નથી રહેતો પણ એક રંગ બની જાવ છું.
એ હજી પણ કંઈ આગળ કહેવા જાય તે પહેલા મને એની નિખાલસતા સ્પર્શી ગઈ. હવે મારે આગળ શું કરવું તે માટે વિચારવા મન એ કોઈ નિખાલસતા ના બતાવી.

Posted in પ્રકીર્ણ | Leave a comment

અમરતનો વીરડો (ટૂંકી વાર્તા)

અમરતનો વીરડો (ટૂંકી વાર્તા)

માંની આંખમાંથી દડ દડ પડતા આંસુની ધાર સામે જોઈને ઘરની દીવાલો પણ સળગતી મીણબત્તીની જેમ પીગળવા લાગી. ઘરનો ખૂણો પણ આજે પોતાને અભાગીયો માનવા લાગ્યો, કે આજે એક અનાથ અબળાના આંસુ જોવાનો વારો આવ્યો! આંસુમાં નહોતી મમતા, કે નહોતી એમાં વ્હાલની વાછટ ! રૂમમાં કોઈના પગલાંની આહટ આવતી સંભળાઈ કે આંસુઓનો વેગ અટકી ગયો. માં આંસુ લૂછીને આગંતુક એવા પોતાના પુત્રની આગળ થઇ ગઈ.

ચાલો બેટા, આપણે જવાનો સમય થઇ ગયો છે ને ? ”

મમ્મી મને સમજવાની કોશિશ કરજે

તને સમજુ છું એટલે તો તારી સાથે જવા તૈયાર થઇ ગઈ છું

માથું હલાવીને પુત્રએ માંની બેગને કારમાં મૂકી દીધી. કારને વૃદ્ધાશ્રમની દિશામાં હંકારી દીધી. અચાનક એની નજર અરીસામાંથી માંની આંખોમાં પડી. કોઈને ખબર ના પડે રીતે બે આંસુ માંના ગાલ પરથી સરકીને નીચે પડ્યા.

મમ્મી ? ”

હા, તું પાંચેક વર્ષનો હતો તે વાત યાદ આવી ગઈ. આપણે બેઉ એકવાર રણમાં રેતીના ઢગલાઓ વચ્ચે ફસાઈ ગયેલા. તને એટલી તરસ લાગેલી કે તું રડતો રહેલો. હું અભાગણી તે દિવસે અસહાય બની ગઈ; તને ખોળામાં લઇને છાનો રાખવા અછોવાના કર્યા પણ તારુઁ રડવાનું ચાલુજ હતું. આથી હું પણ રડવા લાગેલી ને મારી આંખમાંથી ત્રણ ચાર આંસુડાં તારા મોઢામાં પડ્યા કે તું ચૂપ થઇ ગયો. પછી તો મન મૂકીને એટલું રડી કે મારુ એક એક આંસુનું બિન્દુ તારા મોઢામાં પાડ્યું અને તને હેમ ખેમ ઘરે પોચતો કરેલો…. ”

બસ મમ્મી, હવે જો હું કાર ને એક ફૂટ પણ આગળ લઇ જવ તો મને નર્કમાં પણ જગ્યા નહિ મળે પુત્રએ કારને વાળી લીધી

આજે ફરી માંની આંખોમાંથી અમરતનો વીરડો ફૂટ્યો!

 

Posted in નવલિકા | Leave a comment

રઘો રઘવાયો થયો

રઘો રઘવાયો થયો

રઘુ ભલે એનું સાચું નામ હતું. પણ એના બે લાડ ભરેલા નામથી એનો વટ પડતો. એક તો રઘલો અને બીજું રઘો! રઘો એવો હતો કે, એ ક્યાં અને કોની સાથે રમતો હોય એનું અનુમાન કરવું અઘરું હતું. જો કે અમે લોકો ય બહુ એનું ખોટું ના લગાડતા. એ નવાગઢમાં રમવા જાય, રામપરાની પોળ બાર જાય કે ભલે અમારી સાથે તળાવની પાળે રમતો. એનો સારામાં સારો ગુણ એ હતો કે, કોઈ પણ એની ગમે તેટલી ફીરકી વીંટે કે દોરી ખેંચે; એ જરા પણ ગુસ્સે ના થાય. સાંભળીને એવું સ્મિત કરે કે એના માટે હું કંઈ બોલી શકું તેમ નથી.

ઘણા દિવસે રઘો આજે મારી સાથે રમવા આવ્યો હતો. એની કોઈને ખુશી નહોતી, મને પણ નહોતી. આતો મારે આજે એને નાયક બનાવવો હોય તો એના વિષે લખું તો જ મજા આવે ને! પહેલા તો એ જેવો આવ્યો ને એવી બધાએ, એની ખેંચવાની ચાલુ કરી. જો કે બધાને મોકળું મેદાન એટલે મળી ગયું કે, એ આજે શર્ટની નીચે સ્વેટર અને શર્ટની ઉપર ટીશર્ટ પહેરીને આવ્યો હતો. તમે લોકો હસ્યા પહેલા એ વિચારો કે, આને કઈ સ્ટાઇલ કહેવાય? હું માનું છું કે ખુબ ઠંડી પડે છે, પણ આવું? એને જોઈને ઠંડી પણ શરમાઈ ગઈ! એમાંય વળી નરીયાએ તો સ્વેટરને ખેંચીને બહાર પણ કાઢ્યું. દિનો અને ટીનો બેય તો હસી હસીને બેવડ વળી ગયા. તો જીલાએ મને પૂછ્યું કે આમાં એવી તો શું વાત છે?

“ જીલ્યા, તું શું કામ ટેંશન લે છે? જો રઘલા સામે જો ”

“ હું એજ તો જોવું છું “

“ એના પેટનું પાણીય હલતું નથી ને તારી જીભનું પાણી કેમ હલે છે? ” લો બોલો, એમાં મારાથી ડિજિટલ યુગનમાં નવી કહેવત બની ગઈ.

રઘલો આવી નવી સ્ટાઈલમાં સજધજ થઈને આવેલો એમાં અશ્કો બચી ગયો. કેમ કે અશ્કો આજે જેકેટ ઊંધું પહેરીને આવી ગયેલો. બધા મળીને રઘલાની ખેંચતા હતા એમાં એને કાળજી પૂર્વક જેકેટ સીધું પહેરી લીધું. જો કે એ મારો પ.પૂ.ક.ધૂ. મિત્ર હકો જોઈ ગયો. અને તરત બોલવા જતો હતો કે મેં એને ખેંચીને શાંત પાડ્યો, એમાં હું ગબડી ગયો.

ઠંડીના લીધે અમે લોકોએ આજે કોઈ અલગ રમત રમવાનું નક્કી કરેલું. રઘલો આવ્યો એમાં અમારી રમત થોડી ડીલે થઇ ગઈ. તોયે જીગલાએ કરડાકીને કહ્યું.

“ અલ્યા હવે રમવાનું કે છે કે? નહિ તો હું આ હાલ્યો “

“ તે ઉપડ …. ” ધીરેથી વજાએ કહ્યું.

“ અરે એમ નહિ ચાલો હવે રમીયે એમ ”

“ ઓકે તો હવે તુંજ કહે કે કઈ રમત રમીશું? ” ટીનાએ એને પકડ્યો.

“ ઈંગણી ઠીંગણી રમીયે તો! ” હા, મઝા આવશે ” દિલાએ સાથ પુરાવ્યો.

“ બધાએ બગીચે નહિ જવું પડે? ” હકાએ ઈન્ડાયરેક્ટ વિરોધ નોંધાવ્યો.

“ એક વાત છે ” બોલીને જીલો ચૂપ થઇ ગયો

“ તું તો રહેવા જ દે. એક વાત કહીને ઘણી બધી કહી દે છે ” ધીરાએ જીલાને ચૂપ કરી દીધો.

બધાં એક બીજા સામે જોવા લાગ્યા એટલે મને ખ્યાલ આવી ગયો કે તોપ મારી સામે મંડાવાની છે. હું તળાવ બાજુ જોઈ ગયો અને આગળ ઓન અને શું બોલશે તે માટે કાનને બધા લોકો સામે કેન્દ્રિત કર્યા

“ અલ્યા હકલા, તારા ખાસ દોસ્તારે આ સ્ટાઇલ ક્યાં પિક્ચરમાંથી શીખી છે? ” આશ્કાએ મારી સામે જોઈને તિર છોડ્યું કે હકો એને મારવા દોડેત; પણ મેં એનો પગ પકડી રાખેલો હતો.

“ અશ્કા, તારે શું કામ છે એ ભસીશ? ”

“ મારે નહિ બધાનું કામ છે. એમ માન માગ્યા વગરનો કહે ને કે કઈ ગેઇમ રમીશું? ”

મનેય કયારેક આમ માન મળતું તે ગમતું. આથી હું પણ મારા મન ને પંપાળતો, મનોમન દશ વીસ ગ્રામ હરખાઈ લઉં.

અમારી ટીખળ ટોળીમાં બધા નંગે નંગ હતા, પણ બોલવાનો, હસવાનો, ગુસ્સે થવા કે વિરોધ કરવા માટે સ્વતંત્ર હતા. મેં બધાને સીટી પઝલ રમવા માટે સૂચન કર્યું. અંતે સર્વાનુમતે નક્કી થયુ કે, પઝલ ગેઇમ રમવી. આજની પઝલ ગેઇમ એવી હતીકે, એમાં કોઈ એક, સિટીનું નામ બોલે અને જે છેલો શબ્દ આવે; એના પરથી બીજાએ એ શબ્દ થી શરુ થતાં સિટીનું નામ બોલવાનું. એક વાત આજે જણાવું છું કે પહેલો દાવ કોનો એ, અમે કેવી રીતે નક્કી કરતા. ઘણા ખરા ગામે બધા હાથને અવળો-સવળો એમ ધરીને પછી એક કે બેકી એમ ગણીને નક્કી કરે. અમે લોકો કયારેક એક વ્યક્તિ ઊંધો હાથ રાખે ને બધા એમાં પોતપોતાની આંગળી અડાડે. જેની આંગળી પકડાઈ જાય તે આઉટ અને પહેલો દાવ. પણ એનાથી વધુ અમે લોકો તાસ પાનાંનો કરતા. જેનું પાનું સૌથી હલકું તેના પર દાવ.

આજે દાવ આવ્યો દલા પર અને એણે અમારા ગામથી જ બોલવાનું ચાલુ કર્યું. ટીનાએ લીંબડી. અશ્કાએ ડાકોર, મેં રાજકોટ, હકાએ તોરણીયા, જિલ્લાએ અમદાવાદ, દિનાએ દ્વારકા, જીગાએ કોઇમ્બતુર, નરીયાએ રાજકોટ કીધું ત્યાં દલો એના ઉપર તૂટી પડ્યો આજે દાવ આવ્યો દલા પર અને એણે અમારા ગામથી જ બોલવાનું ચાલુ કર્યું. ટીનાએ લીંબડી. અશ્કાએ ડાકોર, મેં રાજકોટ, હકાએ તોરણીયા, જીલાએ  અમદાવાદ, દિનાએ દ્વારકા, જીગાએ કોઇમ્બતુર, નરીયાએ રાજકોટ કીધું ત્યાં દલો એના ઉપર તૂટી પડ્યો. ફરી સોરી કહીને દલાએ રાયપુર, ટીનાએ રોહતક, અશ્કાએ કલાવડ, મેં ડાકોર, તો ફરી નરીયા પર ર આવ્યો. એટલો ગુસ્સે થયો કે એ કશુંક બબડવા લાગ્યો. કોઈને કંઈ સમજાણું નહિ પણ ટીનાએ એની સામે જોયું કે ફરી બેસી ગયો ને ર પર વિચારવા લાગ્યો. રાવળપિંડી કહ્યું કે જીગાએ મારી સામે જોયું. તો મેં એને ઇશારાથી સમજાવ્યો કે તું તો પહેલા રાઉન્ડમાં બોલ્યા વગર નીકળી ગયો છું. તો એ ચૂપ થઈને ડીસા બોલ્યો.
“ અલ્યા આ જીગલો પહેલા રાઉન્ડમાં કશું નહોતું બોલ્યો ” રઘાએ બરાડો પાડ્યો
ઘણા બધા સિટીના નામ આવી ગયા હતાં એટલે દિનાને હવે થોડી તકલીફ પડે તેમ હતું. અને એમાં જીગાએ એને સાથ આપ્યો
“ નરીયા …. તારા ફાધર ( ઈશારો કરીને ) લાકડી લઈને આવતા હોય તેવું લાગે ”
એટલે એ તો ઉઠીને ભાગવા લાગ્યો. દિનાએ ટીનાને પણ ઉઠાડ્યો
આ જોઈને રઘાએ વિકરાળ રૂપ ધારણ કર્યું
“ હવેથી હું એકલો રમીશ પણ તમારા બધા સાથે તો નહિ જ રમું ” એમ બોલીને ધૂંવા પૂંવા થતો તે નીકળી ગયો. પછી કહેવાની જરૂર છે કે અમારી મિટિંગ પણ પુરી ??

Posted in હાસ્યલેખ/ જોક્સ | Leave a comment

ઘમ્મર વલોણું – ૬૦

ઘમ્મર વલોણું -૬૦

કૂણાં અને કોમળ ડૂસકાંને મેં કેટલીયે વાર જન્મતા પહેલા મારી નાખેલા છે. એ સઘળા ડૂસકાંઓની પીડાને મેં ગર્ભપાત સમયે અહેસાસ કરતા નાજુક ગર્ભની સાથે ઉપમાવી છે ! એ નાજુક ગર્ભનું રોપણ તો માનવ થકી જ હતું. તો મારા સઘળા ડુસકા માટે જવાબદાર પણ માનવ જ છે ! એ બધું માનવા અને મનમાં ઠાંસી લેવા છતાં અનેક વાર મેં એ અનુકરણ કર્યું છે. સંજોગો અને વિષમ પરિસ્થતિ મારા વિચારો પર એટલો કાબુ જમાવી લે છે કે હું અને મારી મજબૂરી બેઉ મજબુર થઇ જઇએ છીએ. આવી દરેક પળે, મારું મન મારી સાથે ઘર્ષણ કરવા બાજી જાય છે. તો મારી પણ દરેક વખતે સ્વ બચાવ સાથેની દલીલો, મન ને શાંત પણ પાડી દે છે!
મેં પણ એ ડૂસકાંને રહેંસી નાખવાના શોખ નથી પોષ્યા. હું મારા અસ્તિત્વને જાણું છું. ડૂસકાંઓનો જન્મ થતા મારી વિવશતા, લાચારી અને નબળાઈ પ્રગટ થાય. મેં તો આ બધું સ્વીકારી લીધેલું છે, પણ મારા અસ્તિત્વ સાથે જે જોડાયેલા છે એનો વિચાર માત્ર આ બધું કરવા સ્ફુરે છે. મન જયારે શાંત પડે ત્યારે વળતા પ્રહરે હું પણ એની સાથે જજુમું છું અને ખાતરી અપાવતા વચનો ધરી દઉં છું. એ મને મારી વાસ્તવિકતા બતાવે છે તો હું એવી પણ દલીલ કરી લઉ છું કે, સમય અને સ્થતિમાં જયારે સ્થિરતા આવશે ત્યારે હું તો શું પણ સર્વ માનવ મહેરામણ નેસ્ત નાબૂદ થઇ જશે.
કોણ જાણે આજે તો નથી ક્યાંયથી કોઈ ભેદી અવાજ આવતો કે નથી તો મનના આવેગોને શાંત કરી આપતી એ છબી !

Posted in પ્રકીર્ણ | 2 ટિપ્પણીઓ

વધુ એક ઓર પીંછું !

વધુ એક ઓર પીંછું !

દર વર્ષે કંપની આયોજિત વિવિધ રમતોની ટુર્નામેન્ટ યોજાય છે. 2019 ની ટૂર્નામનેટ મારા માટે ફરી રસપ્રદ રહી. આ વખતે તો લૉનટેનિસ સિવાય ક્રિકેટ અને વોલીબોલમાં પણ ભાગ લીધેલો. જો કે ક્રિકેટ અને વૉલીબૉલમાં તો મારી ટિમ એલિમિનેટ થઇ ગયેલી. પણ લૉનટેનિસમાં અમારું ગ્રુપ રનર્સ અપ વિનર થયું. 6 ડિસેમ્બરે ટુર્નામેન્ટ ઇવેન્ટ રાખેલી જેમાં બધાને ટ્રોફી અને મેડલ આપીને સન્માન અપાયેલું. આપ સૌ મિત્રોની શુભકામનાઓ થકી મને સતત બીજા વર્ષે પણ ટ્રોફી અને સિલ્વર મેડલ મળ્યા તેની ખુશી. અને વિશેષ ખુશી એ વાત ની કે અમારું ગ્રુપ ઓલ ઓવર ચેમ્પિયન બન્યું. ધન્યવાદ !!

Image may contain: 6 people, people smiling, people on stage, people standing, shoes and child

Image may contain: 6 people, people smiling, people standing and outdoorImage may contain: 4 people, people standing, tree, shoes, sky, plant, child and outdoor

Image may contain: 1 person, smiling, standing, tree, shoes, sky and outdoor

Image may contain: 1 person, smiling, standing, tree, sky and outdoor

 

Posted in પ્રકીર્ણ | Leave a comment

ઘમ્મર વલોણું-૫૯

ઘમ્મર વલોણું-૫૯

સવારે વહેલા ઉઠીને ક્ષિતિજમાં એક નજર કરી તો હજી પણ કોઈ કોઈ તારલિયા ટમટમતાં હતા. તો બીજી બાજુ સૂરજની રથ સવારીના આગમને ઉષા એ રંગોળી પણ પૂરેલી માલુમ પડી. હજી તો હું આકાશમાં ચકર વકર જોઉં છું ત્યાં તો સૂર્યના કિરણો પૃથ્વી પર પથરાવા લાગ્યા. ટમટમતાં તારલિયા બધા અલોપ !
કદાચ એવું ય હોય કે, ” તમે રાતભર ટમટમીને થાકી ગયા હશો. જાવ જઈને આરામ કરો હું એકલો જ હવે આ જગને જાકમજોળ રાખવા કાફી છું ” એકમ કહીને સૂર્ય એ મોકલી પણ આપ્યા હોય.
વળી રાત્રે ફરી આકાશ સામે જોયું તો તારલિયાના સમૂહો ફરી ટમટમવા લાગ્યા. અસંખ્ય એવા તારલિયા જોઈને મન ધરાતું નથી. એક પળે, એવોય વિચાર આવ્યો કે આ બધાને ગણવા દુનિયાનું કોઈ પણ ગણિત નકામું ! હું તો એ બધું વિચારવાનું પડતું મૂકીને આકાશમાં જામેલો નજારો જોવા લાગ્યો. કોણ જાણે કેટલે દૂર સુધી આ બધા તારલિયા પથરાયેલા હશે ?
આ સવાલ મેં મનને કર્યો કે જગતના તાતને ?
કોઈ જવાબ ના મળ્યો. આ બ્રહ્માંડમાં કોણ જાણે શું શું હશે !
અહીંથી ચંદ્ર કેટલો દૂર દેખાય છે, એ જોવા માનવ ત્યાં ગયો તો મંગળ દૂર દેખાયો. માનવ ત્યાં ગયો તો સૂર્ય દૂર દેખાયો. હવે સૂર્ય પર તો કોણ જઈ શકે? હું આમ મનોમન વિચારતો હતો કે આકાશવાણી સંભળાઈ ” હે વત્સ, જે નજીક છે તે માણી લે, અને જે દુર છે તેને જાણી ને શું પામશે ? ” હજી તો હું સ્વસ્થ થઈને કોઈ પણ પ્રતિક્રિયા આપું ત્યાં તો મન એકદમ શૂન્ય !

Posted in પ્રકીર્ણ | 2 ટિપ્પણીઓ

New challenge

New Challenge

Dear friends !

Greetings of the day ! I hope all is well with all of you 🙂

As I mentioned here about me and my life; always eager for new challenge. After two successful movie releasing, got new challenge for the 3rd movie. This time its bit complicated challenge, to be proved as film lead. Friends, with the blessings from god and wishes from you all, my 3rd Gujarati film is now going to finished. Some flashes of this movie :

  • Film audition and location hunting managed from abroad (Qatar)
  • Film shooting finished in only 12 days, including 2 days out of Gujarat location. (with minimum workshop)
  • First time I’m directing this film and wrote screenplay-dialogue
  • First time introducing teenage music directors Tanay Joshi and Pathik Maniyar.

I need your blessing, wishes and support for new challenge.

Movie Deatil :Thank you, with Love 

Ritesh Mokasana & team

 

Posted in પ્રકીર્ણ | 2 ટિપ્પણીઓ