દિવાળી મુબારક

દિવાળી મુબારક

આપ સૌ સ્નેહી મિત્રોને મારા અને મારા પરિવાર તરફથી દિવાળી તથા નવા વર્ષના તહેવાર નિમિત્તે હાર્દિક શુભ કામનાઓ !
આપ સૌનું જીવન દીવડાની જેમ ઝગમગતું પ્રસન્નમય અને તંદુરસ્ત રહે એજ અભ્યર્થના !! 🙂

Image result for diwali deep

રીતેશ મોકાસણા અને પરિવાર

Advertisements
Posted in પ્રકીર્ણ | 4 ટિપ્પણીઓ

ઘમ્મર વલોણું-૫0

એક સ્પષ્ટતા :
ઘમ્મર વલોણું સિરીઝમાં મને ખુદને તથા દેવ કે દેવીઓને મેં રૂપક તરીકે દર્શાવ્યા છે. આથી એમાં રજુ કરેલ તર્ક મારા વિચારો માત્ર છે !

ઘમ્મર વલોણું-૫0

ઘણું ભાગ્યો !

પહેલા મોટું થવા, પછી સારી નોકરી માટે. બીજું પૈસા કમાવા અને છેલ્લે મોટું નામ કમાવા. આ બધું કમાવા માટે હું જ્યાં જ્યાં પણ ગયો ત્યારે ત્યારે; મેં માંગ્યા કે ના માંગ્યા પણ તેં આશીર્વાદ જરૂર આપ્યા.

અંતે ?? તારાજ શરણે આવ્યો છું માં.

વાહ માં !

છોરું કછોરું થાય પણ માવતર કમાવતર ના થાય એમ બોલીને તેં મને એક પળમાં માફ કરી દીધો. માફ તો શું પણ મારા માથા પર હાથ મૂકીને  “આવ્યો મારો લાલ ” કહીને ગળે પણ લગાડી દીધો. માં તારામાં કેવી અજબની શક્તિ છે ! તારા પાલવમાં મમતાનો સાગર છે. તારી આંખોમાં કરુણા છલકાય છે. તારા દિલમાં હેતની હાટડીયું છે. તારા હાથનાં સ્પર્શમાં એવો જાદુ છે કે હું આજે ફરી બાળક બની ગયો.

આજે ભૂતકાળને ભગાડીને મારે ધન્ય થવું છે. ભવિષ્યનો કોઈ વિચાર નથી કરવો. બસ હવે હું આવી ગયો છું.

તારા દિલના ઓરડાનાં એકાદ ખૂણામાં સંતાડી રાખેલું દર્દ મને શોધવા દે ! જો કે એ મારા વશની વાત નથી માં, તુંજ હૈયું ઠાલવી દે. ફરી ચાલ મને આંગળી પકડી નિશાળે પાઠ ભણવા લઇ જા ! અધૂરા પાઠો શીખી લઈશ પછી કદાચ તારી નીતરતી આંખોને હું વાંચી શકીશ ! જરૂર પડશે ત્યાં સરવાળા  ને જરૂર પડે ત્યાં બાદબાકી કરી લેશું. ભાગકારોને હાથવગા કરીને આપણે ગુણાકારની બહુ પરવા નહિ કરીએ. માં તારો કોઈ પર્યાય નથી !!

આટલું વિચારીને આંખો ખોલું છું ત્યાં એ મમતા ભર્યો અવાજ ” ઉઠ બેટા, નોકરી નથી જવાનું ? “

Posted in પ્રકીર્ણ | Leave a comment

ઘમ્મર વલોણું-૪૯

ઘમ્મર વલોણું-૪૯

દિવસભર ધગશથી મહેનત કરીને સાંજની રાહ જોવું છું. સાંજ પડે કે ઘર પહોંચીને એક હાશકારો નાખીએ કે દિવસભરનો થાક થોડો ઓછો થયો હોય તેવું લાગે ! વળી રાત્રે દીવાસ્વપ્નો કે આવતી કાલના પ્રયોજનો કે આયોજનોના વિચારમાં કયારે ઊંઘ લાગી જાય કે સવાર પડવાની રાહ ના હોવા છતાં સવારના સોનેરી કિરણોથી ફરી દિવસનાં કામ રાહ જોઈને આપણને આકર્ષે. ઘણી વાર વિચારું કે આવું મને એકને જ અનુભવાતું હશે ?  તો ઘણી વાર એવા પણ વિચારોના વમળમાં અટવાઈ જાઉં કે, દિવસનું મહત્વ વધુ કે રાતનું ? પણ જ્યારથી રાતપાળીઓ ચાલુ થઇ છે ત્યારથી તો એ સવાલ પણ વરાળરૂપે ઉડીને કોણ જાણે ક્યાં અદ્રશ્ય થઇ ગયો !
મનને તો કેમ કરીને નાથવું ?
નાથવાની તો ક્યાં વાત કરવી; એનો વિચાર કરવાથી પણ મન કેટલું વિપરીત ચાલે તે પણ એટલી જ વાસ્તવિકતા છે.
જેમ દિવસનું જેટલું મહત્વ છે એમ એટલું જ રાતનું પણ મહત્વ છે. નથી કોઈ ચડિયાતું કે નથી કોઈ ઉતરતું ! જે કોઈ ચડિયાતું કે ઉતરતું છે તે, આપણાં મગજના વિચારો છે. ક્યારે કઈ વસ્તુને હીન કે કઈ વસ્તુને ઉત્તમ ગણાવી તેનો કોઈ માપતોલ નક્કી ના કરી શકે, એ આપણું મન !
હું તો પોતાને પણ સરખી રીતે ના ઓળખી શકનારો એક અત્યંત સામાન્ય વ્યક્તિ છું. તો મારે બીજાની ઓળખને છતી કરવાનો કોઈ અધિકાર નથી. આવું મેં ઘણી વાર સ્વીકારી લીધું હોવા છતાં હું વળી પાછો એ ત્રાજવા લઈને ફરી લાગી જાઉં છું. આવું બધું કરવા પાછળ કોના સંકેત કે આજ્ઞા હશે તે હું જાણવાની કે જોવાની ખેવના પણ નથી કરતો. સાથોસાથ એ પણ આશ્ચર્ય થાય છે કે, તો પણ હું ” હું ” માંથી બહાર આવું છું કે “હું ” માં અટવાઈ જાઉં છું ?

Posted in પ્રકીર્ણ | 3 ટિપ્પણીઓ

વ્હાલનો દરિયો

વ્હાલનો દરિયો

આનંદ અને ઉલ્લાસની જે છોળો લગ્ન મંડપમાં ઉડતી હતી તે એક પળમાં કરુણામાં ફેરવાઈ ગઈ. મોપીતાને ઘરના મંદિરે દર્શન કરવા લઇ ગયા. વિદાઈ લેતા પહેલા મન ભરીને મોપીતાએ ઘરમાં બધી બાજુ જોયું. એની નજર બધે ફરવા લાગી. જેમ જેમ નજર ફરે છે તેમ તેમ આંખોમાં પાણી છલકાવા માટે આગળ આવે છે.
આજે જ એના બનેલા પતિએ જોયું કે હજી તો એને ઘણું બધું રડવાનું છે. તો જે થોડી રાહત મળે તે એમ માનીને એને મોપીતાને બોલાવી.
“ મોપી … ” કહીને તેને એનો હાથ પોતાના હાથમાં લઈને ઉષ્મા આપી. આથી આંખમાંથી બહાર આવતા આંસુઓ પાછા ધકેલાઈ ગયા. હૈયાને મજબૂત બનાવતી મોપીતા, છેડાછેડીનાં બંધને અનુસરવા લાગી. જેવો એને ઘરના ઉબરાથી બહાર એક પગ મુક્યો કે મજબુતીનાં બધાં બંધ તૂટી ગયા. એક ડુસકા સાથે તે રડી પડી.
“ હેય … તું તો ભણેલી અને સમજુ છે…કાલે તો આપણે અહીંયા પાછા આવવાના છીએ ” પતિદેવે વળી આશ્વાશન આપ્યું કે મોપીતા આંસુને વહેવા દઈને જ શાંત બની ગઈ.
જે માંબાપે પોતાને ઉછેરીને મોટી કરેલી, જે દાદા દાદીએ તેને તેડીને વ્હાલ આપેલું, જે કાકા કાકી એ હેતનાં ઉભરાઓથી નવાજેલી તે બધાની વસમી વિદાઈ લીધી. બધાએ માથે હાથ મૂકીને આશીર્વાદ આપીને દિલના ખૂણે છુપાયેલ વીરડી ઉલેચી. પોતાની પ્યારી સખીઓએ પણ ગળે લાગાડીને વિદાઈને શોભાવી. સગા સ્નેહીઓ પણ દીકરીને વિદાઈ આપીને રડી રહ્યાં છે. મોપીતાની આંખોમાં આંસુ છે છતાં એમાં એક તસ્વીર હજી દેખાતી નથી. એની બાજુમાં એની મમ્મી આંસુ વહાવતી મોપીતા સામે જોઈ રહી છે. જતનથી સાચવેલો દિલનો ટુકડો આજે વિદાઈ લઇ રહ્યો છે. મોપીતાએ ધીરેથી પોતાની મમ્મીના કાનમાં રડતા રડતા કહ્યું “ ભઇલો ક્યાં ? મારો ભાઈ દીપુ ક્યાં ? ”
“ એ તો ઘરમાં લપાઈને બેસી ગયો છે. પપ્પાએ એને બહુ મનાવ્યો પણ કહે છે કે દીદી ભલે જતી… એ તો નાસમજ છે તને ક્યાં નથી ખબર ? ”
“ પણ મને એ મળવા પણ… ” ને તે ચોધાર આંસુએ રડવા લાગી.
“ તને તો ખબર છે કે આજ સુધી તું એને મૂકીને ક્યાંય નથી ગઈ…આજે તો તું… ” એની મમ્મી પણ આગળ ના બોલી શકી.
એક અફસોસનો ઉભરો લઈને તે વિદાઈ લઈને કારમાં બેસી ગઈ. કારમાં તો એની સાથે એનો પતિ હતો. એની નણંદ હતી. બધા વાતોમાં વળગી ગયા. મોપીતા એમની સાથે વાત કરે છે પણ એનો જીવ હજી એના ભાઈનાં વિચારમાં છે. મોપીતાના દેહને કાર આગળ ને આગળ લઇ જઈ રહી છે પણ એનું મન તો પાછળ જ ધકેલાતું જાય છે.
નવા ઘરમાં મોપીતાનું ઉષ્મા સભર સ્વાગત થયું. ધાર્મિક અને સામાજિક વિધિઓ બાદ બંને એ બધાનાં ફરી આશીર્વાદ લીધાં અને સંસાર સાગરમાં ઝુકાવ્યું.
સવારે ઉઠીને સવારની ક્રિયાઓ પતાવીને મોપીતાએ ભગવાનને પોતાને મજબૂત અને શશક્ત થવા માટેની શક્તિ અને શહન શક્તિ માંગી. જેવી તે કિચનમાં ગઈ તો એના સાસુજીએ એક ખુરશીમાં બેસાડી દીધી.
“ જલ્દીથી ચા નાસ્તો પતાવો અને નીકળો; ડ્રાઈવર પણ આવી ગયો છે ”
“ હું સવારમાં નાસ્તો નથી કરતી ખાલી ચા પી લવ છું ”
“ અરે નાસ્તો કરી લે બેટા , ઘરે જતા બે એક કલાક થઇ જશે ”
એની સાસુએ પરાણે નાસ્તો કરાવ્યો. મોપીતા તો ખુશખુશાલ છે. કાલે વિદાઇ લઈને આવી ત્યારે જેટલી તે ઉદાસ અને કરુણ હતી એનાથી બમણી આજે ઉત્સાહ અને ખુશીના આવેગમાં છે. પોતાનું ઘર દેખાતા તો એના હૈયામાં જે ઊર્મિઓ ઉમટી તે અકલ્પિત હતી. હરખમાં ને હરખમાં પોતાનું પર્સ પણ ગાડીમાં છોડીને તે ઘરમાં દોડી ગઈ. એના મમ્મી પપ્પા તો રાહ જોઈને જ બેઠા હતાં. દોડીને તે બેઉને ભેટી પડી. એમને ભેટતાં એની નજર પોતાનાં ભાઈ દીપુ પર પડી. મોપીતાએ બેઉ હાથ લાંબા કરીને એને બોલાવ્યો.
“ જા.. જીજાજી તમે ચાલો મારી સાથે મારા રૂમમાં એને નથી આવવા દેવી ” એમ બોલીને તે પોતાનાં જીજુને હાથ પકડીને પોતાનાં રૂમમાં લઇ ગયો.
એક લાચાર નજર એણે પોતાની મમ્મી સામે કરી. એની મમ્મીએ ઇશારાથી રૂમમાં જવા કહ્યું. ધીરે પગલે તેણે જઈને પર્સમાંથી ચોકલેટ કાઢી. એક હાથે પાછળ ચોકલેટ દબાવીને તે ધીરે ધીરે રૂમમાં આવી. ભાઈ પણ એની રાહ જોઈને અવળે મોઢે ઉભો છે. ઉતાવળે તે ભાઈને ભેટી પડી “ મને માફ નહિ કરે ભઈલા ? ” અને તે ધ્રુસકે ને ધ્રુસકે રડી પડી.
“ તું રડ ને, એમ હું નહિ માનું; આવી તે બહુ ” તે પણ રડવા લાગ્યો
એના જીજાજીએ આ દ્રશ્ય જોયું કે એમની આંખોમાં પણ જળજળીયા આવી ગયા. ઘરની દીવાલો ને છત પણ નિતરવા લાગી.
“ મોપી દીપુની ચોકલેટ તો આપી દે ”
એક હાથે ભાઈના આંસુ સાફ કરતા તેને ચોકલેટ આપી
“ આવડી મોટી ચોકલેટ મારી એકની ? તને નહિ આપું હો , જીજુ નેય નહિ ” ચોકલેટ લઈને તે ભાગી ગયો.
ત્યાર બાદ માંએ દીકરી અને જમાઈ સાથે ભરપેટ વાતો કરી. પપ્પા તો બિચારા ગમ અને દુઃખનું પોટલું બગલમાં દબાવતાં બધાં સાથે હાજરી પુરાવી રહ્યાં.
થોડી વાર થઈ કે દીપુ આવ્યો
“ હું નહોતી કહેતી…જા હવે એની સાથે ” એની મમ્મીએ લાડમાં કહ્યું.
મોપીતા ભાઈ સાથે ગઈ, એના ખભે હાથ મુક્યો તો જાણે ફરી એ નાની બાળા બની ગઈ.
“ દીદી એક મિનિટ અહીં બેસ હું આવ્યો ” બેનને બેડ પર બેસાડીને દીપુ સ્ટોર રૂમમાં ગયો. અને એક પોટલી લઈને તે આવ્યો. ” મને મારે નહિ તો એક વાત કહું ? ” એક ઓશિયાળા ભાઈએ બેન સામે પ્રસ્તાવ રાખ્યો.
“ નહિ મારું, તું તો મારો ડાહ્યો ભાઈ છે તને શું કામ મારવો જોઈએ ! ”
“ હાઈશ…દીદી એક દિવસ મેં આ તારા ઢીંગલી, એના કપડાં ને વાસણ બધું સંતાડી દીધેલું. લે આ બધું; હવે હું કોઈ દિવસ તારી કોઈ વસ્તુ નહિ સંતાડું પણ હવે મને છોડીને ના જતી હો ” દીપુનો દયામણો ભાવુક અને ભોળો ચહેરો જોઈને બેની તો એને ભેટી પડી. અને વીરડામાં હતું એટલું બધું પાણી ઉલેચી નાખ્યું.
“ ભઈલું….દીપુ…. મને માફ કરી દે ” એનો રડવાનો અવાજ સાંભળીને બધાં દોડી આવ્યા.
“ બેટા, વિદાઈ વખતે મેં તને કહેલું ને કે ભાઈ હજી નાદાન છે !
બધાએ બેઉ ભાઈ બહેનને છાના રાખ્યા.
બપોરનું જમીને બેઉ ફરી જવા માટે નીકળ્યા. આ વખતે તો દીપુ પણ બેનનો ડ્રેસ પકડીને બાજુમાં ઉભો છે. પતિદેવે એકવાર મોપીતા સામે જોયું અને ઇશારાથી ના રડવા માટે વિનવ્યું. તો મોપીતાએ પણ હકારમાં ધરપત આપી.
“ દીદી આ વખતે આનાથી પણ મોટી ચોકલેટ લાવશે ને ? ના ના તું ના લાવતી. આવખતે જીજુને ખર્ચો કરવા દેજે ”
“ દીપુ..હવેથી હું તારા માટે ચોકલેટ લાવીશ દીદીને સ્માઈલ આપીને બાય કહી દે જો ! ”
બાય બોલીને તે દીદી સામે એકીટશે જોઈ રહ્યો
માંબાપે આશિષ આપ્યા ને ભાઈએ હેત ! જતાં જતાં મોપીતા બોલી
“ મમ્મી, આપણે દીકરીઓ ને તો દરેક બીબામાં ઢળી જવાનું કેમ ? આવજે અને તારી તબિયત સાચવજે ” કહીને તે બેસી ગઈ. એની મમ્મી એ તો બે આંસુ સાર્યા, એજ દિકરીનાં પ્રશ્નનો જવાબ હતો.
Posted in પ્રકીર્ણ | 5 ટિપ્પણીઓ

ઘમ્મર વલોણું-૪૮

ઘમ્મર વલોણું-૪૮

ક્યારેક તો મન કંટાળે પણ ખરું ! કંટાળો આવવો એ મગજની એક ફાલતુ પેદાશ છે. જોકે સામાન્ય માણસ માટે એ પેદાશની ઉપજ આવી જાય ખરી ! હું પણ એવોજ સામાન્ય માણસ છું. કંટાળો આવ્યો કે મંદિરે ઉપડ્યો. બે હાથ જોડીને આંખો બંધ કરી દેવાથી શરમનું આવરણ ઘટી જાય છે !

આંખો બંધ કરીને હરિ સાથે એકમય થવા મનને એકાગ્ર કરવા જાઉં છું કે મારું ધ્યાન તૂટી ગયું ને કાન સતેજ બની ગયા, કારણ એ ભેદી અવાજ ને લઈને.

“ વત્સ, કંઈ પણ આજે ફરિયાદ કરે તે પહેલા મારે તને કશુંક કહેવું છે”

“ ભગવંત હું તો…. ”

” વાત નહિ સાંભળે મારી ? ” હું એકદમ ચૂપ બની ગયો. મારા બંને હાથ અનાયાસે એમની માફી માંગવા લાગ્યા કે વળી ફરી તેઓ બોલવા લાગ્યા.

“ કંટાળો તો એ લોકોને આવે જેમનું મન એકદમ નવરું બની જાય. કામમાં રચેલો પચેલો માણસ તો ખુદને પણ ભૂલી જાય તો કંટાળા ને તો કેમ કરી અહેસાસે ! આજે મારે તને એવા તર્ક વિતર્કમાં નથી પાડવો; પણ થોડુંક કહેવું છે. આ ધરતીને મેં અલગ અલગ હિસ્સમાં વહેંચી દીધી છે. ક્યાંક રેતી છે તો ક્યાંક માટી છે. ક્યાંક પથ્થર છે તો ક્યાંક બરફ છે. ક્યાંક ખીણો છે તો ક્યાંક પર્વતો છે. ક્યાંક નદી છે તો ક્યાંક સાગર લહેરાય છે. ક્યાંક વેરાન રણ છે તો ક્યાંક વનરાઈઓ લહેરાય છે. તને એવું લાગતું હશે કે, એ મારા મનને ખુશ રાખવા કર્યું છે. જે ગણે તે, પણ આખી સૃષ્ટિમાં એક નજર કરી લે. તારું મન કે દિલ કોઈ જગ્યાએ નાખુશ નહિ થાય. મનને પ્રફુલ્લિત કરવા લીલી કુંજાર ને વનરાઈઓ આપી છે. દિલ ડોલાવવા ફૂલોનું સર્જન કરી આપ્યું. ને એમાં રૂડી અનેરી જાત જાતની સોડમ પણ ભરી આપી. મનગમતા અને ભાત ભાતનાં રંગો ને ફૂલોમાં અને પક્ષીઓની પાંખે સમાવી દીધા છે. ખાવા માટે અનેરા પાકો અને ફળો આપ્યા. મનોરંજન માટે પક્ષીના ડોકે મધુર સંગીત આપ્યું.

તમને ખુશ રાખવા માટે; કોઈ પણ ઝાડવે કે છોડવે કોઈ ને કોઈ જાતનું ફૂલ ખીલવી આપ્યું. તો એજ ફૂલોનો તમે હાર બનાવીને મને ખુશ કરવા આવો છો. મેં તમને આ બધું આપ્યું, એના બદલામાં મેં તો કશું માંગ્યું નથી. જયારે તમે મારા આપેલા ફૂલો, મને અર્પણ કરીને કશુંક માંગવા આવો છો ”

“ ભગવંત, તમારી સામે બોલવાની મારી શી વિસાત ! પણ મને તો એજ જ્ઞાન મળ્યું છે કે ભીડ પડી કે ભાગો ભગવાન પાસે ! ” હજી કશું બોલું ત્યાંતો ભગવાનની મૂર્તિ; નિર્જીવ બનીને મારી હાંસી ઉડાવવા લાગી.

Posted in પ્રકીર્ણ | Leave a comment

કાના

કાના

ઝરમર વરસાદ વરસતો હતો. ક્યાંક ક્યાંક પાણીના ખાબોચિયા ભરાયેલા દેખાય છે. જાડવા પણ પલળીને શરદી થઇ હોય તેમ પવન આવે ત્યારે પાણી ઉડાડે છે. સૂર્ય દેવતાની હાજરી હોવા છતાં એને વાદળોએ ઢાંકી દીધો છે. કલબલ કરતી ચકલીઓ પણ ઓથ લઈને ચૂપ થઇ ગઈ છે. 
તળાવની પાળે પણ માણસોની અવર જવર ઘટી ગઈ છે. લીલુ ઘાસ ઉગીને હવે તળાવની પાળની શોભામાં અભિવૃદ્ધિ કરી રહ્યું છે. સાંજ પડવાને હજી વાર હોય એવું લાગી રહ્યું છે.એ એટલે લાગી રહ્યું છે કે; પાળે આઠ દશ છોકારાનું જૂથ આજે કોઈ પણ જાતના રીડિયા રમણ કર્યા વગર વાતોમાં મશ્ગુલ છે.
“ આ જન્માષ્ટમીના મેળાની વાતમાં આ નવી કીવીઝ કીવીઝનું શું છે બધું ? ” વજો અકળાવા માંડ્યો.
“ વજા એમ તું ઢીલો ના પડ હું છું ને ” મેં એને શાંત પાડ્યો.
“ વાત તો આપણે ભગવાન કૃષ્ણની જ કરવાની છે ” બોલીને ધીરાએ પણ એને સાંત્વના આપી.
“ વજા આપણે મેળામાં તો જવાનું જ છે. આજે ખાલી આપણે બધા શ્રી કૃષ્ણ વિષે કશુંક બોલીશું ” ટીનાએ કહ્યું કે વજો ફોર્મમાં આવી ગયો.
“ હા તો મારે શું બોલવાનું છે ? ”
“ તારે કૃષ્ણ વિષે જે કહેવું હોય તે કહે ”
“ હા…ભગવાને મારા જેવા ભૂલકા સાથે ગાયો ચરાવી હતી. અને મોરલી વગાડીને અમને તો ઠીક બધા પ્રાણીઓને પણ ઘેલા કરી દીધેલા. ” વજે જાણે પોતે પણ ગોવાળિયો હોય તેમ કહ્યું.
“ વાહ એ હુઈ ને બાત ” મેં એના વખાણ કર્યા કે, હોંશ માં ને હોંશમાં તે દોડીને લીમડાની ડાળે હિંચકા ખાવા લાગ્યો. હકો એને લઇ આવ્યો.
“ મને એમની એક વાત પર થોડી ચીડ છે ” બોલીને દિલો રિસાયો હોય તેમ કરવા લાગ્યો.
“ બોલતો કેમ બંધ થઇ ગયો દિલીયા ? ” મનિયાએ એને ઉશ્કેર્યો
“ એજ કે નિર્દોષ ન્હાતી ગોપીઓના ચીરહરણ ! ”
“ આપણે બધા કોઈ મોટા વિદ્વાનો નથી, અમુક લોકોએ એ વાતનો રોષ પ્રગટ કરેલો છે. પણ મારું એ કહેવું છે કે કોર્ટમાં આરોપીને ક્યાં પુસ્તક પર હાથ રાખીને સોગંદ ખવરાવે છે ? ” વિનાએ કૃષ્ણનો પક્ષ લીધો. જો કે અમે બધા કૃષ્ણ પક્ષમાં જ હતાં.
“ ગીતાના જ તો ને વળી ” હકાએ જવાબ આપ્યો.
“ તો એ ગીતા જેવા ધાર્મિક પુસ્તકનાં લેખક તો એજ હતા ને ? ” જીલાએ ઉમેર્યું.
“ હા હો એ વાત સાચી, કોર્ટમાં રામાયણ કે ભાગવત જેવા એકેયે ધર્મ ગ્રન્થના સોગંદ નથી લેવડાવતાં. ” અશ્કાએ પણ ટાપશી પુરી.
“ અલ્યા ડફોરો, આમાં કીવીઝ જેવું શું છે ? ”
“ કીવીઝ નહિ કવીઝ વજા ”
“ હા એજ નરીયા; કંઈક આગળ બોલશો કે ! ”
“ એક કામ કરીએ, વારા ફરતી બધા શ્રી કૃષ્ણ વિષે બોલીયે ” અત્યાર સુધી શાંત બેઠેલ ધમાએ કહ્યું.
અને અમે બધાએ પ્રસ્તાવને વધાવી લીધો. મિત્રો અમારી ટીખળ ટોળીની આ એક આગવી વિશેષતા કે; કોઈ પણ પ્રસ્તાવ મૂકે, વધાવી લેવાનો બધાએ.
“ રીત્યા, સૌથી પહેલા તું કાંઈ કહે, મોટો લેખક છે તો ! ” ધીરાએ ગાડી મારી બાજુ વળાવી દીધી. એટલે મેં પણ માન માંગ્યા વગર કહ્યું.
“ શ્રી કૃષ્ણ ભગવાનની વાતો એટલી છે; અને એટલી જ ગહન છે….ઓ ઓ કોઈ મારી બાજુ એવી રીતે ના જુઓ. થોડું થોડું બધાએ બોલવાનું છે. હું એ કહેતો હતો કે શ્રી કૃષ્ણએ જરૂર પડી ત્યાં ચૂપ રહ્યાં છે, જરૂર પડી ત્યાં બોલ્યા છે. સલાહ આપી છે, ઉશ્કેર્યા પણ છે, શાંત પણ રાખ્યા છે અને જરૂર પડી ત્યારે શસ્ત્રો પણ ઉપાડ્યા છે. નથી એમને એ જોયું કે સામે વાળો મારો સગો છે કે દુશ્મન છે. ધર્મ અને ન્યાયની રક્ષા કાજે એણે પોતાનું જીવન અર્પણ કરી દીધું એમ કહું તો પણ ખોટું નથી કેમ ? ”
“ હા હો ” બધાએ ટેકો આપ્યો. મેં હકા બાજુ આંગળી ચીંધી. એમાં બે ત્રણ મિત્રોએ મારા પર પક્ષપાત કરાયાના આરોપ રૂપે નજર કરી.
“ હું તો શું કહી શકું, પણ એટલું તો કહું કે, એમની અને સુદામાની દોસ્તી મારી ને રીતુ જેવી સ્ટ્રોંગ ! ”
“ બાળપણમાં વાનરવેડા, યુવાનીમાં ખટપટવેડા અને જા’તી જિંદગીએ શાણપણ વેડા ! ” મનીયો એમ બોલ્યો એમાં દિલો અને ધમો થોડા ક્રોધાવેશમાં આવ્યા. પણ જીલાએ એમને ચૂપ રહેવા કહ્યું. જોકે મનિયા એ જે કહ્યું એમાં અમારામાં કોઈનેય બહુ ટપ્પા નહોતા પડયા.
” એમની અર્જુન અને દ્રૌપદી પરની વિશેષ લાગણી તો ખરી ! ”
“ અને હાં મનેય બીજી વાત યાદ આવી …દર જન્માષ્ટમીએ બધા ખાલી શ્રી કૃષ્ણનીજ પૂજા આરતી કરે છે ” વજાએ પોતાનો વારો ના હોવા છતાં કહ્યું. એક બે હસવા જતાં હતાં પણ મેં અને ટીનાએ એમને ચૂપ રહેવા કહ્યું.
“ એમણે એ શીખવ્યું કે જરૂર પડે ત્યાં અસત્યનો આશરો લઇ શકાય કે જેમાં ધર્મ અને ન્યાયને રક્ષણ મળતું હોય ”
“ કુરૂક્ષેત્રની લડાઈ વખતે એમને હથિયાર નહિ ઉપાડવાની પ્રતિજ્ઞા કરેલી તેમાં છતાં પણ એમને રથનું પૈડું લઈને ભીષ્મ સામે પોતાનો રોષ પ્રગટ કરેલો તે લાજવાબ કે નહિ ? ”
“ હા જ તો અને ભીષ્મએ જયારે એમ કહ્યું કે પ્રતિજ્ઞા તોડી ત્યારે એમનો સ્વબચાવ પણ જોરદાર હતો કે, રથનું પૈડ કોઈ હથિયારમાં ના આવે ”
“ એમની એ વાત કેમ કરીને વિસરાય કે, એકવાર જે સ્થળ છોડ્યું ત્યાં ફરી બીજી વાર ના ગયા. પછી ભલે એ બચપણનું ગોકુલ, મથુરા કે વૃંદાવન હોય ! ”
“ બીજું બધું તો ઠીક પણ જગતનાં પહેલા જાદુગર તો મેં એમને જ જોયા ! ” નરીયાએ કહ્યું કે બધા એકબીજા સામે જોવા લાગ્યા.
જાદુગર ! અને શ્રી કૃષ્ણ ?  
“ નરીયા, એને થોડું ડિટેલમાં કહી દે ને ” અશ્કાએ વચ્ચે ડાકલી વગાડી.
“ ના ના તને વળી બહુ ખબર હોય તો તુંજ કહી દે ને ? ” ધમાએ ધુમાડા કાઢ્યા કે બે જણાએ એને શાંત પાડ્યો.
“ હા જાદુગર, યાદ છે એમનું નામ કેમ રણછોડ પડ્યું તે ? જવા દો, કાલયવન નામનો રાક્ષશ એમની સાથે યુદ્ધ કરવા આવ્યો, એને મારવા માટે તેઓ ઘડીક દેખાય ને ઘડીક અલોપ ! તો એને જાદુગર નહિ તો બીજું શું કહેવાય ? જોકે વાત ઘણી લાંબી છે બે ત્રણ એપિસોડની ” નરીયાએ ડિટેલમાં કહ્યું. બધાં હસ્યાં.
“ એક આડ વાત કહું છું, મને એ લોકો ઉપર જબરો ગુસ્સો આવે છે જે જાણ્યા વગર કોઈ પણ પોસ્ટ ને વોટ્સ એપ કે ફેસબુક પર લગાડી દે છે ” દલો એકદમ આવેશમાં આવી ગયો. બધાએ એને પકડી રાખ્યો. થોડી વાર પછી એ શાંત તો પડી ગયો પણ ઉઠીને એ મોટાં મોટાં ઢેખાળા તળાવમાં નાખવા લાગ્યો.
“ અરે દલા, તારી હૈયા વરાળ પહેલા કાઢ, અને આમ તળાવમાં ઢેખાળા નાખવાથી તો તળાવ બુરાઈ જશે. પછી આપણે નહાશું ક્યાં ? નાહવાનું નામ આવ્યું એટલે એ એકદમ ચૂપ થઈને બેસી ગયો.
“ મારા ભાઈબંધ દલા…હવે એ કહે કે તું શું કામ આટલો બધો અકળાઈ ગયો ? ”
“ કોઈએ લખેલું કે, જેનો જેલમાં જન્મ, સગા મામાને માર્યો, ગોપીઓના કપડાં ચોરીને ઝાડ પર ચડી જાય. નાગદેવતાને માર્યો…તોયે લોકો એમની પૂજા કરે ! “
“ એની તો…..એ જેલમાં જનમવા નહોતા ગયા. મામો ? અરે એવા મામાને તો એક સેકન્ડેય જીવતો ના છોડાય જે સગા બેન બનેવીને જેલમાં પુરી રાખે. અને એ કાળીયો નાગ ? એ થોડો નાગદેવતા હતો. લોકોનું અને પ્રાણીઓનું ભક્ષણ કરતો, તોય એને જીવતો જવા દીધેલો… ” જીગાએ પણ બાકીનો ધુમાડો કાઢ્યો.
“ એવા મેસેજ કરે એમને જાહેરમાં ફાંસી દેવી જોઈએ ”
“ હમ અને એ માટે કોર્ટમાં તો ગીતાની જ સોગંદ ખવરાવે ”
બધા પોત પોતાની રીતે બોલતાં હતાં કે દૂરથી નરિયાના બાપાનો અવાજ આવ્યો  “ નરુ બેટા… ” ત્યાંતો નરીયો ચપ્પલ પણ ભૂલીને ભાગવા લાગ્યો. પાછળથી જીલાએ એના બેય ચપ્પલનો ઘા કર્યો.
પછી એ કહેવાની જરૂર છે કે અમે પણ બધાં ઘરે જતાં રહયા હઈશું ?

શ્રી કૃષ્ણ કનૈયા લાલકી જય !

Posted in પ્રકીર્ણ | Leave a comment

ચોઈસ

ચોઈસ

“ મેં તમને એકદમ ગુજરાતી ભાષામાં સમજાય તે રીતે જણાવી દીધેલું કે, મારે એ છોકરા સાથે સગાઇ નથી કરવી. છતાં પણ કેમ તમે એને આપણા ઘરે બોલાવ્યો ? ” રુક્ષ શબ્દોમાં નિયતિ પોતાની મમ્મીને બોલવા લાગી.
“ હા, તેં અમને કહેલું છે પણ તારે મેરેજ તો કરવા જ પડશે ને ? ”  નિયતિના ખભા પર હાથ રાખીને તેની મમ્મીએ કહ્યું. “ મેરેજ કરવા માટે તો હું તૈયાર થઇ ગઈ છું પણ….. ”
“ એજ ને કે તારે આર્મીમાં નોકરી કરતા છોકરા સાથે મેરેજ નથી કરવા ? ”
“ બિલકુલ…આઈ ડોન્ટ લાઈક ” નાકનું ટેરવું ચડાવતા નિયતિ બોલીને પોતાનાં રૂમમાં જતી રહી. અને જતાં જતાં બોલી ” એ આવે તો ભલે આવે, હું નીચે જ નહિ આવું; કહી દવ છું હાં ”
નિયતિની મમ્મી બિચારી અફસોસના ઉભરા દબાવતી ચુપચાપ બેસી રહી.
નિયતિને જોવા માટે એક છોકરો રવિવારે આવવાનો હતો. જે આર્મીમાં ડેટા ઓપરેટરની નોકરી કરતો હતો. શરૂઆતની ટ્રેનિંગ પૂરું કરીને તેને પંજાબમાં શિફ્ટ કર્યો હતો. અને છેલ્લા બે વર્ષથી તે પંજાબમાં જ આર્મીમાં સેટલ થયેલો છે. ઘર આખું એ છોકરાને નિયતિ માટે પસંદ કરી ચૂક્યું છે. ખડતલ બાંધો, મધ્યમ વાન, પૂરતી હાઈટ અને દેખાવે પણ સારો. એના માટે એવું કહી શકાય કે, દેખાવે તે એકદમ હેન્ડસમ નહિ પણ કદરૂપો તો જરૂર ના કહી શકાય. સારી નોકરી, સારી આવક, સરકારી મકાન, ખાનદાનનું ગઠબંધન. પણ તેમ છતાં નિયતિ એમની એક પણ વાતને માન્યતા આપતી નહોતી. બીજા કોઈ પણ ઓછી આવકનાં છોકરા સાથે તે માની જશે પણ એ છોકરા સાથે તો નહિ જ.
બધા મનાવતા ત્યારે તે પોતાની ખાસ જીગરજાન સખીનો દાખલો આપતી. એની સખીના પિતા પણ આર્મીમાં હતા. એક વાર એક આતંકવાદીએ કરેલ હુમલામાં તેઓ શાહિદ થઇ ગયેલા અને એની સખી અનાથ બની ગયેલી. તો ઘરવાળા એને એમ કહીને મનાવવાની ટ્રાય કરેલી કે, તે છોકરો તો ઓફિસમાં કોપ્યુટરનું કામ કરે છે. એને કોઈ પણ જાતનું વૉર થાય તો લડવાનું નથી. એને તો ખાલી ઓફિસ વર્ક છે. એવા એવા કારણો આપીને મનાવી જોઈ; પણ તે એક ની બે ના થઇ. પણ જયારે એના નાના ભાઈએ એને એક જ વાર કહ્યું કે તે માની ગઈ. એટલા માટે તે માની ગઈ કે, તે પોતાનાં નાના ભાઈને ખુબ પ્રેમ કરતી હતી.
રવિવારે છોકરો જોવા આવ્યો અને હોંશે હોંશે નિયતિએ એ છોકરા સાથે સગાઇ કરવા માટે અનુમતિ આપી દીધી. ઘરનાં બધાં ખુબ ખુબ મંગલગાન ગાવા લાગ્યા. થોડા દિવસોમાં તો નિયતિ અને અમનની સગાઇ થઇ ગઈ. સગાઇની રજાઓ પતાવી ને અમને નિયતિ પાસે વિદાય માંગી
“ પ્રિયે, આપણે હવે જલ્દીથી મેરેજ કરી લેશું કે પછી એક બે વર્ષ પછી ? ”
“ અમન, મારી ઈચ્છા જાણવાની વાત હોય તો ઘડિયા લગન ”
અમને તો નિયતિની વાતને વધાવી લીધી. બેઉનો મેરેજ કરવાનો ટાઈમ હતો, તો મેરેજ પણ રંગે ચંગે થઇ ગયા. બેઉના પરિવાર સાથે બેઉના સગા સ્નેહીઓ અને મિત્રોએ લગ્ન પ્રસંગને હાજરી આપીને દીપાવ્યો; સાથે આશીર્વાદ આપીને બેઉને હનીમૂન ઉજવવા મુક્ત કર્યા. ઘરનાં સૌ લોકો ખુબ જ ખુશહાલ છે. સરકારી નોકરી કરતો જમાઈ મળ્યો. પોતાની દીકરીને કોઈ વાતની ચિંતા નહિ હોય. સરકારી ક્વાર્ટર અને ઘરકામ કરવા વાળો નોકર. સૌથી વધુ તો સરકારી સુરક્ષા. કોઈ પણ રીતે ગણે તો પોતાની દીકરી નિયતિ એક સુખી ઘરમાં ગઈ છે એનો સંતોષ માનીને ભગવાનનો પાડ માન્યો.
મેરેજની રજાઓ પતાવીને અમન તો ફરી નોકરીની ફરજ બજાવવા પંજાબ જતો રહ્યો. બે એક મહિના બાદ તો એની ટ્રાન્સફર જમ્મુમાં થઇ ગઈ. આથી નિયતિને પણ તે જમ્મુમાં જ લઇ ગયો.
“ નિયતિ, અહીંયા બધા પ્રદેશના લોકો રહે છે. હું માનુ છું કે તને થોડી અગવડ પડશે પણ મને વિશ્વાસ છે કે તને જલ્દીથી ફાવી જશે. ”
“ હું ભલે પહેલી વાર ગુજરાત બહાર રહેવા નીકળી હોય પણ; ફરેલી તો છું જ. અને બોર્ડર ફિલ્મ તો મેં બે વાર જોયેલી છે. ”
“ વાહ મારી વ્હાલી વ્હાલી…. ” બોલીને અમન, નિયતિને ઊંચકીને રુમમા લઇ ગયો.
નિયતિ તો હવે કોલોનીમાં બધા સાથે હળીમળી ગઈ છે. કોલનીમાં બીજા અમુક ગુજરાતી ફેમીલી પણ છે. આથી નિયતિને એમનો પણ સહકાર અને કંપની મળી રહે છે. દિવસોતો ઝડપી ટ્રેનની જેમ વહ્યે જાય છે. નિયતિને લગ્નના બે વર્ષ બાદ એક પુત્રનો જન્મ થયો. હવે તો પુત્ર પણ ધીમે ધીમે મોટો થવા લાગ્યો. વારાફરતી ઋતુઓ બદલાતી જાય છે. ઋતુઓ બદલાય તેમ  તેમ વર્ષ પાછળ ધકેલાતું જાય છે ને નવા વર્ષના આગમન માટે ઉત્સુકતા બતાવે છે.
અમન અને નિયતિનો પુત્ર હવે તો સાત આઠ વર્ષનો થઇ ગયો છે. જમ્મુના આર્મી કોલોનીમાં પણ તેઓ ફરી વાર રહેવા આવ્યા છે. પંજબમાં ચાર વર્ષ રહીને, અમનની ટ્રાન્સફર ફરી જમ્મુમાં જ થઇ. જમ્મુનું મનમોહક વાતાવરણ, પહાડીઓની વચ્ચે કોલોની. બધાને જમ્મુની કોલોનીમાં રહેવાની વધુ મજા આવતી હતી. ખાસ તો અમન માટે વધુ સરળ હતું, કેમ કે કોલોનીથી એમની ફરજ ચોકી વધુ દૂર નહોતી.
અમન, થોડા દિવસથી વેકેશન મનાવવા ઘરે આવ્યો હતો. તેને વેકેશન મનાવવાની બહુ ઈચ્છા નહિ હતી. હમણાં હમણાંથી આંતકીઓનો ત્રાસ વધતો જતો હતો. એના દિલમાં કાયમ આંતકીઓ માટે ઝેર રેડાયેલું રહેતું. એમને યાદ કરીને દાંત કચકચાવતો પણ શું કરે ? એકવાર પણ એના નસીબમાં એ લોકો સાથે મુઠભેડમાં સામેલ નથી થવાયું.
પોતાના દીકરાનો બર્થ ડે ઉજવવાના કોડ એના મનમાં જાગેલા અને અધૂરામાં પૂરું, એની પત્ની  નિયતિએ પણ જોમ બતાવ્યું.
દરેક માંબાપને પોતાના દીકરાનો બર્થ ડે ઉજવવાનો ઉત્સાહ હોય છે !
બે દિવસ પછી દીકરાનો બર્થડે હોવાથી એમને અને નિયતિએ નક્કી કર્યું કે, પડોશીના બધાં છોકરાઓને બોલાવીને નાની એવી પાર્ટી જેવું રાખવું. એ પ્રસ્તાવ બંને એ સ્વીકાર્યા બાદ એવું પણ નક્કી કર્યું કે અમુક ખાસ મિત્રોને પણ ફેમિલી સાથે બોલાવવા. વતનથી દૂર બીજું તો શું થઇ શકે ?
આથી બંને કોલોનીમાં રહેલ ડિપાર્ટમેન્ટલ સ્ટોરમાંથી અમુક સામન લેવા જવા માટે તૈયાર થયા.
“ બેટા…અમે લોકો સ્ટોરમાંથી સામાન લઈને આવીએ છીએ, તારે જોડે આવવું છે ? ”
“ તમે જઈ આવો, હું માર ફ્રેન્ડ જોડે રામુ છું. ” રમત રમી રહેલ દીકરા એ બેધ્યાન પણે જ કહી દીધું.
નિયતિ અને અમન તો એને એમ જ રમતો રહેવા દઈને શોપિંગ કરવા માટે સ્ટોરમાં જવા ઉપડ્યા.
“ મારી ઈચ્છા છે કે દીકુનો બર્થડે ઉજવીને હું પછી ડ્યુટી પર ચાલ્યો જઈશ. ”
“ કેમ હજી તો તારી રજાઓ પુરી નથી થઇ ! ”
“ હા..પણ મન, એવું કહી રહ્યું છે ”
“ રોકાઈ જા, પછી તો તમારા સિપાહી લોકોનો શું ભરોષો….બીજું વેકેશન ગાળવા ક્યારે નંબર લાગે ”
“ જોઈએ ચાલો… ”  અમન આગળ બોલવા જતો હતો પણ તેના મોઢા પર કોઈએ હાથ દઈને લમણે પિસ્તોલ ધરી દીધી. અમને આમતેમ જોવા કર્યું કે બીજો એક આવીને એના મોઢા પર કપડું ઢાંકી દીધું.
“ ચુપચાપ ઉભો રહેજે…થોડી પણ હોશિયારી બતાવી છે તો અંદર જેટલી છે એટલી ખોપડીમાં ઉતારી દઈશ. ”
“ અરે તમે લોકો કોણ છો અને મારા હસબન્ડ ને કેમ આવું કરો છો ? ” નિયતિએ બૂમ પાડી.
“ અમે લોકોએ આખો સ્ટોર કબજે કરી લીધો છે અને કોલોનીમાં જે બધા છે એમને જીવતા સળગાવી દેશું. ”
“ પણ તમે છો કોણ ? અને તમને ખબર છે મારો હસબન્ડ આર્મી ઓફિસર છે. ”
“ એટલે જ એને બંધક બનાવ્યો છે….અમે કોણ છીએ ?? અમારા વેશ પરથી તને કોઈ સંત લાગીએ છીએ ? ”
આથી નિયતિને લાગ્યું કે નક્કી આ લોકો આંતકવાદી છે; એ લોકો કોઈના પર પણ દયા ના લાવે. એને તો પોતાનાં નાના દીકરાની ચિંતા થવા લાગી. અમનને લાગ્યું કે હવે,ચુપચાપ ઉભા રહેવાથી કશું નહિ વળે. હતું એટલું જોર વાપરીને એણે કપડું હટાવીને મોટેથી રાડ પાડી.
“ નિયતિ તું ચિંતા ના કરતી, આજ મને મારી સાચી ફરજ બજાવવાનો મોકો મળ્યો છે. આજ જો હું પાછા ડગલાં ભરું તો મને ગીધ મોત મળે. માં હિન્દની કસમ ખાઈને કહું છું કે એક એક ને ધૂળ ચાટતાં કરીશ યા તો શહીદી વ્હોરી લઈશ. ”
“ અમન….તું એકલો આ લોકોને શું કરી શકવાનો ? એ લોકો પાસે તો મશીન ગન અને ડેન્જર લાગે તેવી બંદુકો છે ”
નિયતિ તો બીકની મારી તરફડી રહી !
અમને મનમાં માંબાપને યાદ કર્યા..માં ભગવતીનું સ્મરણ કર્યું. માં હિન્દને વંદન કર્યા અને બધી તાકાતને શરીરમાં આણી દીધી. એકજ જાટકે તેણે બંધનમાંથી મુક્તિ મેળવી. ટ્રેનિંગ દરમ્યાન શીખવાડેલા દાવપેચને આજે હતા એટલા જોમથી અજમાવ્યા. એક પાસેથી મશીનગન ઝૂંટવીને એને તો એક જ લાતે ત્યાંજ પૂરો કર્યો. આખા સ્ટોરમાં નજર કરી તો વીસથી પચ્ચીસ વ્યક્તિઓ કોલોનીના હતા અને સામે છ સાત આંતકીઓ. ખાલી હાથે આવેલ કોલોનીનાં લોકો તો મજબુર બનીને આંતકીઓના શરણે થઇ ગયેલા.
નસીબ જોગે આજે અમન સ્ટોર પર આવી ચડ્યો, જાણે એને ભગવાને મોકલ્યો હોય. આવીને એને તો ફિલ્મમાં બતાવે તેમ મારામારીથી ભરપૂર એક્શન ચાલુ કરી. સ્ટોરમાં હયાત સૌએ આજે એક રિયલ હીરો આંતકવાદી સામે લડતો જોયો.
અમને બધા સામે એવી મુઠભેડ જમાવી કે સ્ટોરમાં ઓછામાં ઓછું નુકશાન થાય, પોતે બચતો લડે અને વધુમાં વધુ દુશમનોને હણે. જોત જોતામાં એણે પાંચ ને તો ઠાર મારી નાખ્યા. હજી પણ એક બે જગ્યાએ થી ગન ફૂટવાના અવાજો આવતા હોઈ તે ચાંપતી નજરે લડે જાય છે. એ જોઈને નિયતિની છાતી ગજ ગજ ફૂલે છે.
ગન ફૂટવાનો અવાજ બંધ થયો કે અમન ગભરાયો, હવે જ તો દુશમનનોને નાથવા અઘરા ! તેમ છતાં પણ તે ધીરે ધીરે લપાતો લપાતો આગળ જાય છે. ને અચાનક એની ઉપર ગોળીઓનો મારો થયો. બે ઘડીમાંતો વાઘ જેમ લડતો અમન લોહીની પથરીમાં તરફડવા લાગ્યો. આથી એને લોહીમાં લથબથ છોડીને આંતકીઓ નાસી છૂટ્યા. નિયતિ અને બાકીના લોકો ત્યાં દોડી આવ્યા. અમને દૂરથી નિયતિને હાથ લાંબો કરીને મનમાં જ માં ભગવતીનું નામ લઈને પ્રાણ છોડ્યા.
તિરંગામાં લપેટાઈને જયારે અમનનું પાર્થિક શરીર ઘરે આવ્યું ત્યાં તો નિયતિ એને જોઈને ફક્રનો અહેસાસ કરતી ઉભી છે. એની લાશ જયારે એના ઘરના આંગણામાં આવી કે ઘરનાં બધાં રોકકળ કરવા લાગ્યા.
“ બે હાથ જોડીને સૌને વિનંતી કરું છું કે, કોઈ રડશો નહિ. અમન માર્યો નથી પણ અમર બની ગયો છે. પહેલા મને એની આર્મીમાં જવાની ચોઈસ પર શરમિંદગી થતી. પણ આજે મારી છાતી ગજ ગજ ફૂલે છે કે અમન આર્મીમાં જોબ કરતો. મેં એને આંતકીઓ સામે વીરતાથી લડતા જોયો છે. માં હિન્દ કાજે એને જીવને વ્હાલો નથી કર્યો પણ મોતને ગળે લગાવીને બહાદુરીથી એકલે હાથે લડ્યો છે.”
એ સાંભળીને હાજર સૌની આંખોમાં ખુશીના આંસુ છલકાયાં

જય હિન્દ !

Posted in પ્રકીર્ણ | Leave a comment